Doğu ile Batı’nın ilk büyük çatışma noktası olarak kabul edilen Troya Savaşı gerçekten bir aşk uğruna mı çıktı?
Batı’da aşk, sonunda kazanılan bir zaferdir. Âşık, sevgiliyi bir toprak parçası gibi ele geçirmek, ona ulaşmak, onu kazanmak ister. Doğu’da ise aşk, belki de hiçbir zaman ulaşılamayan sevgilinin insana kazandırdığı bilgeliktir. Sevgiliye kavuşmak değil, onun uğruna çıkılan yolculukta kendini bulmak esastır. Batı’da aşk, insanı mutlu etmenin bir aracıdır; Doğu’da ise başlı başına bir amaçtır. Öyle ki Doğu’da âşık, sevgiliyi bile aşkın kendisine açılan bir kapı olarak görür. Sevgili, aşkın nesnesi olmaktan çıkar; insanı kendinden geçiren, benliğini aşmaya çağıran bir hakikate dönüşür.
Batı’da insan dünyanın merkezindedir. Doğu’da ise evrenin sonsuzluğu karşısında bir toz zerresi bile olamadan geçip giden bir hayal…
Belki de ayrı dünyaların insanları oluşumuz tam burada başlıyor: Aşkı algılayışımızda, ona yüklediğimiz anlamda, ele geçirmeye mi yoksa yolculuğa mı değer verdiğimizde…
Peki, Troya Savaşında gerçekten Aşk için mi savaşıldı?
Belki de aşk, yalnızca büyük bir savaşın anlatılabilir bahanesiydi. Paris’in Helena’yı kaçırması, Akhaların öfkesini harekete geçiren gerekçe, Oysa meselenin ardında Anadolu toprakları üzerindeki hâkimiyet mücadelesi, ticaret yolları, güç ve iktidar arzusu vardı. Troyalıların ise kendini feda edecekleri büyük amaç…
Doğu ile Batı, yüzyıllardır birbirini anlamaya çalışırken aynı dünyaya bakıp bambaşka şeyler görür. Çünkü biri aşkı kazanılacak bir zafer olarak görürken diğeri, uğruna her şeyin feda edildiği, insanın kendi benliğini bile kaybettiği bir hakikat olarak görür.
Bir başka deyişle aşk, fethedilmek istenen Anadolu topraklarının üzerini örten en güzel efsaneydi.
