Dikili'den Cumartesi Anneleri'ne 1000.hafta desteği!

Cumartesi Anneleri’nin kayıplarının akıbetini sormak için 1995 yılında Galatasaray Meydanı’nda başlattığı oturma eylemlerinin 1000'inci haftasına Dikili’den de dayanışma eylemi yapıldı

Sorumluların yargılanması için 27 Mayıs 1995’ten beri meydanda basın açıklaması yapan kayıp yakınlarının 1000’inci haftada yaptığı açıklamaya Dikili Emek ve Demokrasi Platformu dayanışma eylemi ile destek verdi.

Dikili Atatürk Meydanı’nda yapılan basın açıklamasının sunumu platform adına Hüseyin Öge tarafından yapıldı. Öge açılış sunumunda; “29 yıllık süreç içerisinde Cumartesi Anneleri’nin buluşması defalarca yasaklandı. Gözaltına alındılar, yerlerde sürüklendiler, ters kelepçeler takıldı ama onlar hiç yılmadı. Çocuklarını gözaltında, işkencede kaybedenlerden hesap sorulmasını istediler. Çocuklarının mezarlarının bulunmasını istediler. Onlar Plaza del Mayo annelerinin 1976-1983 yılları arasında başlattıkları direnişten öğrenmişlerdir. Plaza del Mayo anneleri 'Bir tek mücadele kaybedilir; o da terk edilen mücadeledir' sözlerinin kendilerine yol gösterdiğini biliyorlardı. Bizler Dikili Emek ve Demokrasi Platformu olarak hep onların haklı mücadelelerinin yanında olduk ve olmaya devam edeceğiz" sözlerine yer verdi.

İHD İstanbul Şubesi Gözaltında Kayıplara Karşı Komisyon'un hazırladığı basın açıklaması ise Aysel çakıcı tarafından okundu. Açıklamada; “Bizim kalbimizde aynı derin yara sızlıyor; sevdiklerimizin mezarlarına bile sahip olamamanın tarifsiz acısı. Devletin güvenlik güçleri tarafından gözaltına alınan sevdiklerimizden bir daha haber alamadık. Ya aylar, uzun yıllar sonra ‘kimliği meçhul kişi’ olarak gizlice gömüldükleri kimsesizler mezarlığında ağır işkence izleri taşıyan bedenlerine ulaştık ya da hiçbir iz bulamadık. Onlardan geriye sadece isimleri ve kucaklarımızdaki fotoğrafları kaldı. Kucağımızda fotoğraflarını taşıdığımız sevdiklerimize bir bakın. Onlar da sizin gibiydiler. İşçilerdi, esnaflardı, taksicilerdi, çiftçilerdi, doktorlardı, eczacılardı, hemşirelerdi, gardiyanlardı, avukatlardı, gazetecilerdi, öğretmenlerdi, mühendislerdi, iş insanlarıydı, ilköğretim, lise ve üniversite öğrencileriydi, siyasetçilerdi, sendikacılardı. Onlar bizim en sevdiğimizdi”

“1000. haftamızda kamuoyunun karşısına tek bir taleple çıkıyoruz; kayıplarımızı istiyoruz. Karanfillerimizi Galatasaray’a değil, sevdiklerimizin gerçek mezarlarına bırakmak istiyoruz. Doğdukları, yaşadıkları topraklarda bir izleri, bir mekanları olsun istiyoruz. 1000. haftamızda bir kez daha ilan ediyoruz: Sevdiklerimizi bulana kadar onları aramaktan vazgeçmiyoruz, vazgeçmiyoruz, vazgeçmiyoruz” denildi.