Dağcılık ve doğa yürüyüşü, çoğu insanın sandığı gibi sadece bir spor değildir. O, insanın kendi içine yaptığı en dürüst yolculuktur. Çünkü dağlar yalan kabul etmez. Orada ne ünvanın vardır, ne gücün, ne de şehirde sana değer katan etiketlerin.
Dağ, seni olduğun gibi kabul eder. Ve sana, aslında kim olduğunu gösterir.
Şehirde her şey hızlıdır. Gürültü vardır, telaş vardır, yetişme kaygısı vardır. Ama doğada zaman farklı akar. Attığın her adımın farkına varırsın. Nefesini duyarsın. Kalbini hissedersin. Ve uzun zamandır unuttuğun bir şeyi hatırlarsın: Yaşadığını.
Bir patikada yürürken sadece yol almazsın. Yorgunluk gelir, bacakların ağırlaşır, zihnin sana “Dur” der. İşte tam o anda, gerçek mücadele başlar. Çünkü doğa, insanın bedeninden önce zihnini sınar. Vazgeçmek kolaydır. Ama devam etmek… işte o, karakterdir.
Zirveye ulaştığında hissettiğin şey sadece manzaranın güzelliği değildir. Orada bir sessizlik vardır. Ve o sessizliğin içinde, kendi gücünü duyarsın. Kimse alkışlamaz seni. Kimse görmez belki. Ama sen bilirsin. Bir sınırı daha aştığını, bir korkuyu daha geride bıraktığını bilirsin.
Dağcılık insana sabrı öğretir. Doğa yürüyüşü ise sadeliği. Çünkü doğada fazlalık yoktur. Gereksiz olan her şey geride kalır. İnsan, yüklerinden arındıkça hafifler. Ve anlar ki en büyük özgürlük, aslında sadeleşmektir.
Doğada kurulan dostluklar da farklıdır. Çünkü orada maskeler yoktur. Aynı yokuşu çıkan, aynı rüzgârı hisseden insanlar arasında sessiz bir bağ oluşur. Birbirine omuz veren, birbirini bekleyen insanlar… İşte gerçek bağ, konfor alanında değil, zorlukta kurulur.
Dağlar bize şunu öğretir:
Hayat, varılacak bir yer değil… yürünecek bir yoldur.
Ve bazen en önemli şey, zirveye ulaşmak değil, o yolda kim olduğuna dönüşmektir.
Çünkü bazı insanlar sadece yürür…
Bazıları ise yürürken özgürleşir.
Dağda yürüyenler için doğa, sadece bir rota değil… bir ruh halidir. Sevgi ve saygılarımla.