Aşkın kazandırdıkları

Müzik beğenisi yaşa göre değişir mi? Değişiyor sanırım. Türkçe “Off”u yazarken pop müzik denen hafif şarkılardaki Türkçe hatalarına sinirlendiğime göre onları dinliyormuşum demek ki... Artık dinleyemiyorum. En çok, “sanat müziği” kapsamına giren şarkıları dinliyorum şimdi ve doğal olarak onlara sinirleniyorum. Güfte yazarlarının işlerini hafife almalarına, şiir değeri taşımak bir yana mantık yanlışlarıyla dolu sözleri bize güfte diye dayatmalarına kızıyorum. Anlayacağınız her koşulda dinlediği müziğin sözü varsa o sözlere kulak vermekten kendini alamayan, üstelik kulak vermekle kalmayıp her birine ayrı ayrı sinirlenme becerisi gösterebilen bir kişi var karşınızda.

Hadi, nelere kızdığımı anlatıp sizin de huzurunuzu kaçırayım biraz.

Örneğin şu “Annem” şarkısı... “Yok eşin benzerin dünyada bile” diye başlıyor. (O “bile”nin ne işi var orada diye de sorarım aslında ama onu geçelim.) Eşi benzeri bulunmadığı söylenerek yüceltilen anneye hemen sonra, “Öyle güzel bir ŞEYsin,” denir mi? Şey! Nesne sözcüğünün Arapçası. Çoğulunu da çok kullanıyoruz: eşya! Eşi benzeri olmayan anneye neden eşya muamelesi yapılıyor?

Başka bir şarkıda “Sen olmasan âlemde benim söyle neyim var?” dendiği, buradaki “Ne?” sorusunun da insan için değil, nesne için kullanıldığı, dolayısıyla “Senden başka kimim var?” yerine “Neyim var?” sorusunun da yanlış sayılması gerektiği aklıma geldi şu anda ama şarkıda geri kalan sözlerin güzelliği bu küçük hatayı bağışlatıyor:

“Cevrin yeter artık bu kadar olma sitemkâr

Sen olmasan âlemde benim söyle neyim var?

Bir yan bakışın ruhumu baştan başa sarsar

Sen olmasan âlemde benim söyle neyim var?”

Şu şarkıdaki gözlerin hem kapkara hem siyah olmasına da takılırdım aslında. Ama bu şarkıyı da Müzeyyen Senar’a duyulan aşk kurtardı hışmımdan. Çok bilinen, çok da sevilen şarkının sözleri Necati Tokyay’a, bestesi Zeki Arif Ataergin’e ait. Anımsatayım:

“Beni ateşlere salan o kapkara siyah gözler

Beni çılgın gibi yakan o tatlı sözler, güler yüzler

Hayatımda sana kanmak nasip olmaz ise eğer

Kapansın perde, çekilsin cihan sensiz hiçe değer”

Burada da, “Gözler siyahsa kapkaradır zaten,” diye söylenir, son dizede de hem kapananın hem de çekilenin perde olup olmadığını sorardım ama sözlerdeki içtenlik ve Alaeddin Yavaşça’nın aktardığı büyük aşk bunu yapmama engel:

“Zeki Arif Ataergin’in Müzeyyen Senar’a olan aşkını bilmeyen yoktu. Bu tamamen ulvi veya diğer bir tabirle platonik bir aşktır. Hocadan birçok kere ‘Biz Müzeyyen kızımızla ancak mahşerde kavuşacağız,’ dediğini duymuşumdur. Bunu çok iyi bilen Necati Tokyay oturur, bir güfte yazar: Beni ateşlere salan o kapkara siyah gözler’. Hocaya ‘Bunu sizin için yazdım,’ der. O da ‘Bu, benim sultanıma vereceğim en büyük hediyedir,’ diyerek besteler ve ertesi hafta nota kâğıtlarıyla Müzeyyen Senar’ın kapısını çalar.”

Radi Dikici’nin “Cumhuriyet’in Divası Müzeyyen Senar” kitabından yalnız bu aşkı değil, Müzeyyen Senar’a yazılan ne çok şarkı olduğunu da öğreniyoruz. Selim Aru’nun Müzeyyen Senar’a olan platonik aşkı da çok şarkı kazandırmış musikimize. Bir aşkın bitişinin “Allah belanı versin, Allah seni kahretsin!” demeden, bu kadar zarif biçimde anlatılabileceğinin örneği olarak pek çok konuşmamda andığım şu dizeler de Müzeyyen Senar’a ve Selim Aru tarafından yazılmışmış meğer:

“Bıkmış gibi gönlüm itiyor aşkı içinden

Bir içli sevap müjdesi duydum gidişinden

Bahset bana artık o şeyin dün bitişinden

Bir içli sevap müjdesi duydum gidişinden.”

Bu kadar da değil, Osman Nihat Akın’ın “Sen arzu ettin, bu ayrılık senden eserdir,” diye başlayan şarkısının sözlerini de Selim Aru yazmış ve yine Müzeyyen Senar için yazmış. Şarkının ilk hecelerine de “SEN ARzu ettin...” diye hayranı olduğu sanatçının soyadını yerleştirmiş.

Türkçe hataları diye başlamıştım; Müzeyyen Senar’a duyulan aşklara geçince onları bir kıyıya itiverdim. Aşkı bekletmeyelim; hatalar biraz daha bekleyebilir.