Yırtık gömlek

Öğretmenler, TBMM’de görüşülmeye başlanan ‘Öğretmenlik Meslek Kanunu’na karşı günlerdir nöbet tutup direniyorlar.

Öğretmen sendikalarından Eğitim İş, Meclis Parkı’ndan devrim yasalarının ve Eğitim Birliği Yasası (Tevhid-i Tedrisat)nın çıkarıldığı 1.Meclis’e; Eğitim Sen ise Milli Eğitim Bakanlığı önünden bugünkü Meclise yürümek istediklerinde polis baskısıyla 
karşılaştılar.

Saldırı, biber gazı, gözaltılar…

Bu saldırıda yırtılan ve biber gazıyla renk değiştiren Eğitim-Sen Başkanı’nın gömleği Meclis kürsüsünde gösterildiğinde yüreğim yandı, geçmişe gidiverdim.

Eğitimin ve toplumun demokratikleştirilmesi mücadelesinde öğretmenler büyük acılar çektiler,
çekiyorlar…

Saldırıya uğradılar, dövüldüler,
öldürüldüler, topluca yakılmak istendiler, mesleklerinden edildiler, sürüldüler,
yargılandılar, zindanlara atıldılar; örgütleri kapatıldı, tüm mallarına el konuldu, gasbedildi…

Yılmadılar, kapatılan örgütlerinin yerine yenisini kurdular ve dünya öğretmen hareketinin saygın bir parçası olarak mücadelelerini sürdürdüler…

Öğretmen olarak bu mücadelede ilk dayağı yediğimden bu 
yana tam yarım asır geçmiş…

Hafızam yanıltmıyorsa,
1974’de Elazığ’da öğretmen örgütü Töb-Der olarak diğer demokratik kitle örgütleriyle birlikte ‘Demokratik haklar yürüyüş ve mitingi’ni düzenledik.
(Sanırım, Elazığ tarihindeki ilk büyük kitlesel eylemdi.)

Yürüyüşün afişlerinde yer alan sloganlardan birisi de,
“Ne ezen ne ezilen” idi.

Egemenler ve onların maşası gerici güçler tarafından çarpıtılıp, (halk yerel dilde ezan’a ezen dediği için) ‘bunlar ezanı,camileri ortadan kaldıracaklar’ diye kışkırtmalarla topladıkları kalabalık ve çevre il ve ilçelerden de getirdikleri vurucu güçleriyle birlikte taş, sopa, damlardan atılan kaynar sularla üzerimize saldırdılar…

Hemen ardından Malatya’da yaptığımız yürüyüşte ise bir öğretmen olarak polisten öylesine dayak yedim ki,
üzerimdeki beyaz pardesü kırmızıya dönüverdi.
İlk yardımı, (öğretmenlikten avukatlığa geçtikten sonra açılan davalarda savunmanlığımı da yapan) o dönemde Töb-Der Malatya sorumlusu, saygıyla andığım değerli dost Kemal Kırlangıç yapmış, yaralarımı sarmıştı…

Yıllar sonra, Töb-Der  olarak Ankara 4 No’lu Sıkıyönetim Mahkemesi’nde yargılandığımızda da, toplu savunmamızı yapan avukatlar adına değerli hukukçumuz Halit Çekenk ile birlikte sözcülüğümüzü yapan yine değerli hukukçularımızdan Niyazi Ağırnaslı (her ikisini de saygı ve sevgiyle anıyorum) savunmasında,karşımızdaki askeri giysileriyle oturan savcı ve yargıçların yüzlerine karşı, öğretmenlerine kıyan iktidarları yavrularını yiyen canavar kedilere benzeterek,
‘bu iktidarların öğretmenlerle birlikte ülkenin geleceğini de yok ettiklerini’ tok sesle haykırmıştı…

Bugün de öğretmenlerimizle birlikte bu güzel ülkenin geleceğini de yok edecek adımları ardı ardına atıyorlar…

Önce adını koydular:
Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli.

Ardından içini doldurmaya başladılar:
Öğretmen Strateji Belgesi…
Eğitim Vizyon Belgesi…
Şimdi de Öğretmenlik Meslek Kanunu…

Eğer hedeflenen bir siyasal islam rejimi ise bunun alt yapısını nasıl hazırlayacaksınız?
Buna uygun eğitim modeli oluşturarak rejimin yeni 
insanını yetiştirerek…

Amaçlarını dile getirdiler:
Dininin ve kininin davacısı olacak nesiller…
Diriliş nesli yaratarak!..

Bu nasıl gerçekleşecek?

“Bize ait milli ve manevi değerler oluşturularak…”
Nasıl oluşturulacak?
Madde ve mana iç içe geçecek…
Bilim ve akıl yerine kalp ve zihin birlikteliği…
Ruhani eğitim varken laik bilimsel eğitime, inanç varken bilince ne gerek var!..

Bu öğrencileri yetiştirecek öğretmenler de bu vasıflara haiz olmalı!…

İşte Öğretmenlik Meslek Kanunu bunu amaçlıyor…

Eksiklikleri de olsa önce Eğitim Fakültelerini işlevsizleştireceksin…
Öğretmenleri Milli Eğitim Akademisi’ne alıp değerlendireceksin…
Yetersizliği tespit edilenleri,
önce idari hizmete kaydıracak sonra da gerekirse iş akdini fesedeceksin!..

Eh! Bakanlığa göre öğretmen fazlalığı da var…
Ne diyordu Bakan?
“Dünyanın hiçbir tarafında bu kadar öğretmen kitlesi kamu tarafından fonlandırılmıyor…

Fonlandırma!..
Piyasa terimi…

Eğitimi piyasalaştırıp şirket,
öğretmeni de şirket elamanı olarak görürsen bu terim cuk oturur!..

Nasılsa eğitimin dörtte birini de paralı özel okullar oluşturuyor!..

(Oysa öğretmen ve okul yetersizliği nedeniyle ortaöğretimde her 3 öğrenciden biri örgün eğitimin dışında bulunuyor.)

Madem eğitimi bir şirket gibi görüyorsun, bakanın dediği gibi o zaman da “kendi elemanlarımızı kendimizin seçmesi gerekir…”

Dikkatinizi çekmiştir, Bakan öğretmen demiyor ‘eleman’ diyor!..

İşte, Bakanlık kurduğu Akademide bu elemanlarının yeterliliklerini belirleyerek değerlendirecek!.
Kimi kadrolu, kimi sözleşmeli yapacağına, kimi yönetici yapacağına,kimi idari kadroya kaldıracağına ya da işten atacağına, kimi ne şekilde cezalandıracağına karar verecek…

Güvence mi?..

Görüşülen yasada yazıyor:
“Hayasızca hareket eden öğretmenlerin öğretmenliği sona erer…”

Hayasızca!..

Nedir bu hayasızlık?
Hangi davranış ‘hayasız’?..
Buna kim karar verecek?..

Diyelim; demokratik, laik bir eğitim için örgütlenmek,
mücadele etmek ‘hayasızlık’ görülebilir mi?…

Öğretmenlerin geleceği Bakanın ve bakanlığın iki dudağı arasında…

Öğretmenler ve onurlu öğretmen hareketi geleneği mücadelesini sürdürecektir…

Son bir sözüm de bir ağabeyleri, kardeşleri olarak öğretmen örgütlerine…

TÖS’de TÖB-DER’de gücünü, etkinliğini öğretmen hareketinin birliğinden aldı…

Birliğin vakti bugün değilse ne zaman?..