Yılkı Atları

Çalıştırmış, sırtından kazanmışsın yıllarca. İhtiyarlayıp da artık iş göremez olunca bir zamanlar en gözde atın olan atını, sopalarla kovalayıp atmışsın dağa bayıra, kara kışın ortasına. Atın canını, tipinin boranın, kurdun kuşun insafına bırakmışsın. Ölürse ölür, ölmez de bahara çıkarsa yeniden tutup getirecek, çifte koşacak, tarlayı sürdürecek, sırtında kamçını şaklatıp ona eziyet etmeye devam edeceksin.  

Bu muameleye maruz bırakılmış atlara yılkı atı deniyor. Abbas Sayar’ın muhteşem kitabı Yılkı Atı’nı okuyanlar bileceklerdir yılkı atı olmanın ne menem bir şey olduğunu.

Geçen gün birisi, bir programda, kim olduğunu anımsayamıyorum, affetsin, emeklileri, yılkıya salınmış atlara benzetti. “İşte bu ya!” dedim, “İşte bu!” Ben de aynı şeyi düşünüp duruyordum epeydir, bir fikirdaş ile karşılaştım ya sonunda… çok sevindim, acayip sevindim… Sonra da çok sinirlendim, acayip sinirlendim. Emeklilerin, yılkılık at muamelesi yapılarak acımasız koşullara itilmiş olmalarında bile sevinilecek bir kırıntı arayıp bulan zihnime, “Tüh sana!” dedim. “Rezil!” dedim. Daha sonrasında da en acelesinden unuttum bu olayı. Unutmak kurtarıyor çünkü bizi. Unutmazsak deliririz.

Dün, Gazete Duvar kapanıverince tekrar çıktı karşıma yılkı atı konusu. Yılkıya salınmış ve sert ekonomik koşullara dayanamayıp can vermiş, kurda kuşa yem olmuş yılkı atı, bu kez bir gazete idi. Bir dönem, yılkı atı yapılmış bütün gazetecileri, akademisyenleri, eli kalem tutan herkesi çatısının altına toplayıp onlara birer somun ekmek veren ve hayatta kalmalarını sağlayan bir gazete. Yılkı atlarının sığınağı… Şimdi kendisi de bir yılkı atı…  Gel de kahrından ölme…

Hayatta tutulabilir miydi Gazete Duvar? 

Belki. Her biri can derdine düşmüş birer yılkı atı olan okurları, üç beş destekleselerdi belki…  Nasıl olacaksa o? Zor! En küçük destek iki yüz lira olmuş. Çok değil elbette ama aldığı zaten üç kuruş olan birine çok. Üç gazete desteklediğini düşün, her ay üç damacana su eksik içecek… Su içmeden yaşanır mı? Belki yaşanır… ama…

“Üret öyleyse kardeşim sen de!”

“Üret de kazan!”

“Üretmediğimi mi sanıyorsun? Domates ürettim bu yıl. Tarlada kaldı. Kimse alıcı olmadı.”

“Patates ürettim. Elimde kaldı. İnsanların, hastalıklı diye tarlaya gömdükleri patatesleri çıkartıp getirdiler yurtdışından, halka sattılar da benim patateslerimi almadılar.” 

“Üretiyordum, fabrikamıza çöktüler. Bizi de kapının önüne koydular. Şimdi nerede, ne üreteyim?”

“Kimsenin vermek istemediği haberleri verdim yıllarca, ümüğüme çöküp kanalımı kapattılar.”

“Öle dirile yıllarca uykusuz kalıp yazdım, burun kıvırdılar. Daha dün sümüğünü sildiğim oğlanın boktan kitabını parlatıp ortalığa saldılar da benim kitabıma dönüp bakmadılar.”

“Sütün benden alış fiyatını düşürdüler de düşürdüler. Verdikleri parayla ne yem alabildim ne aşılarını yaptırabildim hayvanların. Birer birer satıp diğerlerine yem aldım, karınlarını doyurdum ama yürümedi böyle. Süt ineklerimin hepsini kasaba satmak zorunda kaldım.”

“Maydanoz ektim, pazarın bir kıyıcığında satmaya çalıştım. Gidip pahalı pahalı öbürlerinden aldılar da benden almadılar.”

“Lif ördüm evladım, ekmek parası çıksın diye satacaktım. Zabıta geldi tepeme dikildi. Liflerimi toplayıp çöpe attı. Beni de dövdü.”

“Atamam yapılmadı. Bekliyorum öyle boş boş. Başka iş de bulamadım. Arıyorum. Bana tembel demeyin bir de… Çok canım yanıyor.”

“Youtube kanalım vardı. Yayınlarıma reklam vermedi. Algoritmalara takıldım, kimselere ulaşamadım. Kendi kendime konuşup durduğumu fark edince sustum artık.”

“Google ambargo uyguladı. İŞİD artıklarının, Esat artıkları diye Alevi soykırımı yaptığını bilemeyeceksiniz artık.”

“X, beni engelledi. Artık haberlerim sizlere ulaşamayacak. İsrail’le alışverişin kesilmediğini takip edemeyeceksiniz.”

“Çok konuşmuşum, tutup içeri attılar.”

“Sahte diplomalar türedi. Artık kim necidir bilebilene aşk olsun! Bu arada bizim diplomalar da işe yaramaz oldu. “

“Teknoloji şirketim vardı. Birisi çıkıp geldi, şirketimi elimden aldı. Diyemeyeceğim şimdi onun kim olduğunu. Anlayıverin siz.”

“Sen de onun gibi ol öyleyse.”

 “Olamam abi, ben öyle olamam. Onların silahları var. Ben barışçıl bir insanım. Kimseye kötülük edemem, etmem.”

“Sürün öyleyse sen de… Sürünebildiğin yere kadar. Sonra da ölür ortalıktan toplanırsın barışçıl barışçıl. Senin için mermimi ziyan etmiyorum zaten barışçıl, bak. Kaderine terk ettim seni ki kendin ölesin… Öl işte lan! Uğraştırma beni! Ayağıma da dolaşma! Yılkı atı seni!”

İşte böyle bir şeyler…

Sadece emekliler değil yandaş olmayan herkes yılkı atı artık… Düştüğünüz yerde ölüp kalın istiyorlar. Ölmüyorsanız çaresizlik duygusunun içine düşün boylu boyunca, kolunuz kanadınız kıpırdayamasın, itiraz edecek haliniz kalmasın, sesiniz çıkamasın. Çaresizliği yanınızdaki yörenizdekilere bulaştırın. Çaresizler ordusu kurun, topsuz tüfeksiz, savunmasız, korunaksız… Yılkılık arazi zaten çaresizlik cenneti demek değil mi? Cennetinizde iyi yaşayın ey yılkılar!

Çaresiz miyiz sahiden?

Bunu, bu bahar yeniden düşünmeliyiz…

Bahar, çok değil bir hafta sonra pencerelerimizden içeri dalacak ve evlerimizi şenlendirecek. Kırda bayırda otlar yeşerecek. Toplar yer, diriliriz.

Sonrası mı? Sonrası?

Bilirsiniz işte…

Kışa kadar Allah kerim!

Ama şimdi dayanalım yılkı atları, dayanalım, baharın ucu göründü.

Cemreler birer birer düşüp bitti. Sıradaki bahar…

Bahar, yılkının kurtuluşu demek…

“Çaresiz değilsin yılkı, çaresiz değilsin.” demek…

Öyleyse yaşasın bahar!