Nefret tohumu ekmeyi durdurun artık!

Bugüne kadar ektiğiniz nefret tohumları, bu ülkeyi, ne yazık ki yüzlerce yıl kin ve nefret içinde yaşatmaya yeter… ve korkarım ki artar bile.

Son derece nadir bulunan özel ve değerli insanlarımızı, türlü düşmanlıklarla o duvardan bu duvara çarpa çarpa öldürtmelerinize de yeter.

Dehasının henüz birazını gösterebilmiş dâhilerimizi, herhangi bir şey icat edemeden mahvetmelerinize de yeter.

Ülkenin ileri düzey mühendislerini uçaklara doldurup havada öldürtmelerinize de yeter.

Sanatçılarımızı hapislere tıkıp onları oralarda unutarak harcamalarınıza da ülkeden kovmalarınıza da yad ellerde vatan hasretiyle ölmelerini sağlamalarınıza, sonra alanlarda onların şiirlerini okuyup, gizliden şarkılarını dinleyip ortalıkta gezinmelerinize de yeter.

Yarının mimarlarını gençliklerinin baharında içeride çürütmelerinize, eğitimlerini engellemelerinize de yeter.

Bugünün ve yarının siyasetçilerini arenadan çekip alarak hapsetmelerinize, yok etmelerinize de yeter.

Muhteşem bilimsel projeleri, hayvanat bahçesi müdürünün eline teslim ederek ziyan etmelerinize de yeter.

Para için kendini satmayan dürüst insanları, gözünüzün önünden uzak tutmak için çarnaçar bırakmalarınıza, üstlerine değersizlik hissi boca ederek hayata küstürmelerinize de yeter.

Bu kadar nefret, kuyuları insanlarla doldurmalarınıza, yeraltı tünellerinde işkence haneler kurmalarınıza da yeter.

Elde kalan nefretiniz, elde kalan Alevi’yi, Süryani’yi, Ermeni’yi, Rum’u, Kürt’ü, komünisti, sosyalisti, hümanisti, sosyal demokratı topluca katletmelerinize, birer birer asmalarınıza, otellerde yakmalarınıza, meydanlarda bombalatmalarınıza yeter. 

PÖH’ünüze, JÖH’ünüze, JİTEM’inize, Hizbullah’ınıza, falanınıza feşmanınıza bol bol yeter.

Yeşillere, Çatlılara, beyaz Toroslara, şuna buna, yeter.

İnsani her uzlaşma çabasını kalleşçe bitirmelerinize, umutla başlanan her barış girişimini heba etmelerinize, şehirleri, sokakları, meydanları kana bulamalarınıza da yeter.

Her itiraz edeni terörist diye kodlamalarınıza, zorbalıklarınıza boyun eğmeyenleri fişlemelerinize, itaat etmeyenleri kesip biçmelerinize ama bir kerecik olsun “Bunlar ne diyor, niye itiraz ediyor, ne istiyor, niyetleri ne, niyetleri iyi olabilir mi acaba?” dememelerinize de yeter.

Dünyanın burnu şeyden çıkmayan en geri kalmış kahraman ülkelerinden birisi olabilmemize de mutlaka yeter.

İçinizdeki kandan beslenen canavarları, yüreğinizdeki nefret aşkını beslemeye illaki yeter.

Yeter, gerçekten yeter.

***

Yeni nefret tohumları ekmeyin artık.

Nefretinizi sevgiyle değiştirmeyi deneyin.

Yoğun nefret içine atıp delirttiğiniz elemanlarınızı ve o delirttikleriniz eliyle delirttiğiniz masum insanları iyileştirmeyi deneyin.

Mahvettiğiniz ülkemizi kalkındırmanın ve içinde insanca yaşamanın önünü tıkayan nefret tohumlarını çıkınlarınızdan boşaltın ve bir daha da doldurmayın.

Stadyumları nefret kusma alanları olmaktan kurtarın.

Nefret saçmaları için maaş ödediğiniz trolleri, trol medyatikleri, trol gazetecileri vb. işten çıkarın ya da onlara sevgi eğitimleri aldırın.

Topluma, nefret kusan mesajlar vermeyin. Bir kere de sevgi -sahici sevgi ama- mesajı vermeyi deneyin.

Çocukların gözlerine bakın, çiçeklere bakın, gökyüzüne bakın, haklarında öldürme fermanı çıkarttırdığınız hayvancıkların gözlerine bakın.

Herhangi bir canlıyı avlamak için değil, görmek için, aynı zamanda doğayı seyretmek ve doğayı anlamayı ve sevmeyi denemek için doğaya çıkın.

Nefret ettiğiniz insanların yerine koyun kendinizi ve kendinize öyle bakın. Örneğin, evinde, yatağında uyurken ezdiğiniz o üç çocuktan biri yapın kendinizi ve o yavrucaklara olan nefretiniz hakkında yeniden düşünün.

Komünist, sosyalist diye parçaladığınız insanların dürüstlüklerine bakın. Hiçbir şeyle satın alınamayışlarına, kimseye tuzak kurmayışlarına, kaypaklıkla hiçbir işleri olmayışına, yalan söz etmeyişlerine, verdikleri sözlere ölümüne sadık kalışlarına, memleket değerlerine sahip çıkışlarına, üç kuruş daha kazanmak için altını oyduğunuz vatan için kendilerini siper edişlerine, gerektiğinde de gözlerini kırpmadan kendilerini feda edişlerine, illaki bağımsız bir ülke isteyişlerine bakın. Sonra Kendinizin neden bağımsız ülke istemediğinizi düşünün.  Sayılan bu özelliklerden kaçının sizde de var olabildiğini düşünün. Bu insanlardan neden nefret ettiğinizi yeniden düşünün. Nefret etme nedeninizle birlikte, bu nefretin kaynağını anlamaya çalışın. 

Ektiğiniz nefret tohumlarını sevgi tohumlarıyla değiştirmeyi deneyin, ülkeye sevgi tohumları ekin.

Yapabilirsiniz bunları. Öyleyse yapın.

Uçak fabrikası bile kuran, Köy Enstitüleri ile çağa kafa tutabilecek krata kadar yükselebilmiş olan bu güzel ülkeyi, geri kalmış ülkeler ligine indirmeleriniz, bu ülke insanına reva değil.

İnsanları şu cennet ülkede cehennemdeymiş gibi yaşatmak, insanlık değil.

İnsanları şu zengin ülkede yoksulluk içinde yaşatmak, insanca değil.

Varını yoğunu halkın cebinden çekip alarak savaşlara harcamak akıl işi, vicdan işi değil. 

Beğenmediklerinize eziyet etmek, daha da beğenmediklerinizi öldürmek yiğitlik değil.

Yazık bu ülkeye, yazık bu ülkenin insanlarına, çok yazık!

Bu ülke insanı, böyle yoğun nefret ve gerilim içinde ve sersefil yaşamayı hak etmiyor.

Hiç kimse, çarşıda pazarda, yolda belde, uyuşturucuya buladığınız insanlar tarafından öldürülmeyi hak etmiyor.

Paragözlülükten, liyakatsizlikten vesaireden dolayı almadığınız tedbirler nedeniyle, yangında, depremde, selde ölmeyi hak etmiyor.

Nefretinizi bir kliniğe götürün, iyileştirin; iyileştiremeyecek ve nefret saçmayı sürdürecekseniz -ki istediğinizde de ha deyince olacak şey değil tabii bu, zaman ister- en azından yeni nefret tohumları bari ekmeyin.

Bu ülke sevgiyi, dostluğu, huzuru özledi. Çok ama çok özledi.

Nefret saçmayı durdurun.

Yeter!