Ne lazım ne lazım değil?

Eline cop ve gaz verdiği gençleri, eli kitaplı gençlerin üstüne süren adamlar lazım değil bu ülkeye, bütün gençlerini eli kitaplı defterli, kazmalı kürekli, lamlı lamelli, sazlı kemençeli, boyalı fırçalı, kuzulu buzağılı, bilgisayarlı yapay zekalı… yapacak insanlar lazım.

Kendilerini gençlerin sesine sağır etmiş adamlar lazım değil bu ülkeye, o sesleri ciddiyetle dinleyecek, yöneticilerden ne istediklerini öğrenecek, istekleri kalem kalem kaydedecek ve o isteklere uygun bir gelecek inşa edecek insanlar lazım.

Gençlerin yolunu “Bizden değil.” diye tıkamayacak, hayallerini yıkıp onları hayata küstürmeyecek, ‘gelecek’ diye önlerine derin umutsuzluk sermeyecek, hiçbirini depresifleştirmeyecek, kendilerini evlere, odalara hapsetmelerine sebep olmayacak, bir tekini bile geleceksizleştirmeyecek insanlar lazım.

Gençliğin potansiyel siyasetçilerini, güçlü liderlerini, yarının bilim insanlarını daha çiçek bile açmamışken içeri tıkıp eli kanlı katillerin yanına koymayacak;

Gözlerini korkutarak gençlerden, ödlek ve satılık kişiliksizler -zaten yapamaz da- yaratmaya çalışmayacak;

Gençlerin -aslında elbet hiç kimsenin- onuruyla, gururuyla oynamayacak;

Kadınların baş örtüsüyle uğraşmak dışında başkaca bir halt bilmeyen birisi olmayacak; 

Gençlerin -ve hiç kimsenin- yaşam tarzlarına karışmayacak;

Kendi inancına saygı beklerken başkasının inancına saldıran olmayacak;

Vatan ve millet sevmeyi tadında bırakacak, götürüp de çıkışsız ırkçılık bataklığına sokmayacak;

Aklını fikrini “para” ile imtihanında yitirmiş, yoldan çıkıp sapıtmış, karanlık işlere savrulmuş birisi olmayacak;

Eğitimi saçma sapan adamların ellerine bırakmayacak, okullara yandaş öğretmenlerle tarafgirlik yığmayacak;

Ana sınıfına kadar girip de el kadar bebelerin beyinlerini küflü anlayışlarla hasta etmeyecek;

Çocuk ve gençleri aç bırakmayacak, komşusu açken tok yatan, salt kendi tokluğu için, koskoca memleketi insanlarıyla birlikte satan kişi olmayacak;

Üniversitelerden ellerini çekecek;

Üniversitelere polis sokmayacak;

Küfürleşen değil tartışabilen insana dair rol model olabilecek;

Silah çeken değil, çiçek sunan olmayı bilecek ve yaşantısında bunu önceleyecek;

Hiçbir insanı ötekileştirmeyecek, düşmanlığı değil dostluğu yüceltecek;

Gençler için enerjilerini harcayabilecekleri spor salonları, ruhen beslenebilecekleri sanat ve kültür ortamları inşa edecek, uyduruk üniversiteleri gelişmiş üniversiteler haline getirecek, öğrencilere yeni yurtlar yapacak;

Hepsinden önemlisi insan haklarını bilen, insan hakları üzerinde uzun uzun çalışmış, insan haklarını içselleştirmiş, ihtiyaç olsun olmasın empati yapabilen birisi, birileri lazım.  

Yok mu? Olmaz mı? Elbette var.

Yeter ki ayıplı kandırma paketlerine kanmadan baksın insan etrafına. Ayaklarına kabadayı potinleri giymiş tiplere teslim olmasın; kendine ve çoluğuna çocuğuna lazım olmayan şeyleri yapanları seçmesin.

Daha da önemlisi, sandığına sımsıkı sarılsın ve verdiği oya iyi sahip çıksın.

O zaman arsız karabasan pıtraklar kurur, yerine insancıl çiçekler açar.

Yıl 2025…

Açmalı artık.