Sis Dağlar sonbahar

Üç aile,dostluğun ve sonbaharın keyfini çıkarmak için dört günlüğüne Mavi Dağlar’a (Blue Mountains)
uzandık.

Yol boyu yağmur dinmedi.

Daha kalacağımız evin girişinde keyifleniverdik;
bizi ilk karşılayan,şömine için kesilmiş, yakmaya hazır sıra sıra istiflenmiş odunlar oldu…

Bol odalı evin geniş salonunun dışa bakan cephesi, tabandan tavana boydan boya camdı ama dışarıyı göremiyorduk.
Beyazın içinde kaybolup kalakalmıştık.
Sis her yeri sarıp sarmalamıştı…

Ülkemi düşünüp, Tevfik Fikret’in dizelerini anımsadım:

“Sarmış yine ufuklarını inatçı bir sis
Bir beyaz karanlık ki bu gittikçe artan
Ağırlığının altında silinmiş gibi her şey…”
           (günümüz Türkçesi ile)

(Tevfik Fikret ‘Sis’ şiirinde, Abdülhamit’in istibdad  dönemindeki baskı ve zulümlere gönderme yapar…
Çekilen acıların, uygulanan kötülüklerin görünmemesi için İstanbul bu ağır sisle örtünmelidir…)

Hava yavaş yavaş açılıp, sis hafif hafif perdesini araladıkça, gizlenmiş güzellikler de ortaya çıkmaya başladı.
Ev, derin bir kanyonun ucundaydı ve etrafımız çepeçevre beyaz örtüyle sarılıp sarmalanmış dağlarla çevriliydi…

Kendinizi hiç bulutların üstünde yaşıyor sanarak
büyülendiğiniz oldu mu?..
Beyaz bir dumanın içerisinde kaybolmuş hissettiniz mi?..
Zaman zaman uçaklarda hissettiğim duyguyu şimdi havada değil karada yaşıyordum; boşlukta pamuk tarlasının üzerine uzanıvermiştim…

Doğanın büyüsü…
Görsel bir şölen…
Masalsı bir atmosfer…

Ve Mavi Dağlar’da sonbahar…
“Her yaprağın çiçek olduğu mevsim…(A.Camus)

Gündüzleri, bulunduğumuz Leura’dan başlayıp çevredeki herbiri birbirinden güzel, yeşillikler içinde kaybolmuş kasabaların sokaklarına vurduk kendimizi…

Eskiden mi?..
Dağlarda uzun yürüyüşler… Kanyonun dibine inip çıkmalar…
Dedim ya eskiden!..

(Bu arada ilginç bulacağınızı sandığım bir bilgi:
Avustralya, büyük mercan resifi ve plajlarıyla ünlüdür ama Avustralya dağlarına İsviçre Alplerinden  daha fazla kar yağar…
Kayak merkezlerinden birinin adı da ‘Karlı Dağlar’ -Snowy Mountains-)

Sonbaharın farkedilen mevsim olduğunu,kasabaların sokaklarında yürürken anlıyorsunuz.
Bir renk cümbüşü…
Sarının, turuncunun, kızılın hala varlığını sürdüren yeşille örtüşmesi…
Doğanın tablosu…

Şarkı söyleyen rüzgara hışırtılarıyla eşlik eden yapraklar…
Doğanın orkestrası…

Blackheat kasabasında kendimizi kocaman bir kitapçının içinde buluveriyoruz.
Yakınında ikinci el kitap satan dükkanlar…

Şaşırıyor muyum?
Hayır…
Çünkü Avustralya, dünyada kişi başına en çok kitap okunan ülke sıralamasında ilk onda…

Bu huzur ve dinginliğin akşamları da bir ayrı keyif…

Dostluğu, rakı ve şarabın eşliğindeki güzellikle demliyoruz…

Bazen çocukluğumuza gidiveriyoruz..
Asım ağabey, olmayan pala bıyıklarını burarak, elindeki olmayan kılıcı şakırdatıp E.Behiç Koryürek’in ‘Venedikli  Korsan Kızı’ şiirini bu yaşta ezbere okuyor.
Okumuyor, oynuyor…
Hafızasına hayran kalıyorum…

Eşlerimizin başlattığı türkü ve şarkılara eşlik edip memleket hasretini suluyoruz…

Hasan dost, bilim insanı kimliğiyle Antik Aydınlanma Çağı’ndan 18.yy Aydınlanmasına bağlantı kurarak, keyifli bir sohbetin kapısını aralıyor…
Akılcılık ve Anadolu Aleviliği ile konu zenginleşip, ozanlarla  derinleşiyor…

“Daha Allah ile Cihan yok iken
Biz ani var edip ilan eyledik
Hakka hiçbir layık mekan yok iken
Hanemize aldık mihman eyledik…” (E.Harabi)

Sonra hep beraber Karaburun Dağlarına gidip, Börklüce yiğitlerine katılıp, onlarla birlikte seslendiriyoruz özlemimizi:

“Hep bir ağızdan türkü söyleyip
hep beraber sulardan çekmek ağı,
demiri oya gibi işleyip,
hep beraber sürebilmek toprağı,
ballı incirleri hep beraber yiyebilmek,
yarin yanağından gayri her şeyde
her yerde
hep beraber
diyebilmek
için…”.   (Şeyh Bedrettin Destanı-Nazım Hikmet)

Parmanides’den Sipinoza’ya kimler şenlendirmedi ki sofralarımızı…
Hatta 1600 yıl öncesinden,
ilk kadın matematikçi,
gökbilimci, filozof Hypatia,
taa İskenderiye’deki okulundan kalktı geldi, bağnaz dincilerin kendisini niçin öldürdüklerini anlattı…

Dostluk gibisi var mı…

Yazı, T.Fikret’in karamsar “Sis”
şiiriyle başladı, M.Cevdet Anday’ın “Telgrafhane”şiirindeki ‘Sis Çanı’ betimlemesiyle vurguladığı iyimserlikle noktalansın:

“Düzelmeden memleketin hali
Düzelmeden dünyanın hali
Gözüne uyku giremez ki…
Uyuyamayacaksın
Bir sis çanı gibi gecenin içinde
Ta gün ışıyıncaya kadar
Vakur metin sade
Çalacaksın…”