Attila İLHAN...

Bir Şair düşünün dostlar...

Öyle böyle değil ama…

Kelimelere sihir üfleyen, Usta…

Binyıllardır süre gelen evrende,

İnsan evladı var olduğu sürece,

Hep olan;

Sevgi'ye,

Aşk'a,

Beklentiye,

Hasrete,

Gülmeye,

Ağlamaya,

Ayrılığa,

Vuslata…

Kısacası;

İnsana ait ne varsa,

Her duyguya,

Yeni bir anlam katsın dizelerinde...

Nasıl mı efenim?

*****

"Ayrılık da sevdaya dâhil..." demiş ya Usta hani.

"Ayrılanlar da hâlâ sevgili..."

Alın size;

Ayrılanlar için,

Kendini bu sevdanın içinde tutma sebebi...

Bir Umut...

Bir dile geliş...

Sevgi galip gelsin diye bir hâlâ ve hep bekleyiş...

*****

"Sanmıştık ki ikimiz!" demiş Attila İLHAN.

Yâriyle, Sevdiceğiyle Aşk'ını anlatırken…

"Yeryüzünde ancak birbirimiz için varız!

İkimiz sanmıştık ki; 

Tek kişilik bir yalnızlığa bile,

Rahatça sığarız... 

Hiç yanılmamışız...

Her an düşüp düşüp; 

Kristal bir bardak gibi tuz parça kırılsak da, 

Hâlâ içimizde o yanardağ ağzı, 

Hâlâ kıpkızıl gülümseyen,

-Sanki ateşten bir tebessüm- 

Zehir zemberek Aşk'ımız..."

Ne olursa olsun,

Hep sevmekten vazgeçmeyen;

Sadece Aşk'ları için,

Bu dünyanın döndüğünü düşünen,

Sevgililerin iç sesi adeta dizeler...

Tüm Sevgililerin hissettiği;

Ancak henüz dize dize,

Dile gelmeyen "iç ses"ler...

*****

"İnsan bir düşünse" demiş ya bir yandan da,

Bir zaman…

"Ne çok şey bulabilir;

Hatırlamak,

Gülmek

ve ağlamak için..."

Hatırlamak,

Gülmek

ve ağlamak için;

Düşün'sel bir yolculuğun,

Kapısını açmış adeta Şair...

Hatırlamak,

Gülmek

ve ağlamak;

İnanın bu kadar kolay,

İnanın bu kadar "İnsana dair..."

*****

Usta da sevmiş!.

Gülmüş,

Ağlamış,

Yaşamış taaa hayatın içinde,

Yaşayabildiğince...

Yazmış ama hep;

Hep yazmış,

İyi ki yazmış,

Yazabildiğince...

*****

 Bugün bir Şair doğdu dostlar...

96 yıl önce bugün,

15 Haziran 1925'te,

Menemen’de…

*****

"Açılmış sarmaşık gülleri kokularıyla baygın.

En görkemli saatinde yıldız alacasının.

Gizli bir yılan gibi yuvarlanmış içimde kader.

Uzak bir telefonda ağlayan,

Yağmurlu genç kadın...

Rüzgâr uzak karanlıklara sürmüş yıldızları.

Mor kıvılcımlar geçiyor, dağınık yalnızlığımdan.

O'nu çok arıyorum,

O'nu çok arıyorum...

Her yerimde vücudumun ağır yanık sızıları.

Bir yerlere yıldırım düşüyorum.

Ayrılığımızı hissettiğim an, demirler eriyor hırsımdan.

Ay ışığına batmış, karabiber ağaçları gümüş tozu...

Gecenin ırmağında yüzüyor zambaklar.

Yaseminler unutulmuş, tedirgin gülümser!

Çünkü ayrılık da sevdaya dâhil,

Çünkü ayrılanlar hala sevgili..."

Ayrılmış yârinden...

Yokken bile O, onlar;

Ne çokmuş içinde...

Dedim ya,

Çok sevmiş diye...

Sevmiş de,

Bırakmış gitmiş kalbinin sahibi...

Vücudunda ağır yanık sızılarının izleri...

Katlanamamış ayrılığa;

Yıldırım olmuş düşmüş, her yere...

Yazmış yine;

Hep yazmış,

İyi ki yazmış,

Yazabildiğince...

Yazmış yine kalemince...

Sevmiş demiştim ya,

Hani size çok'ça...

Çok sevmelerin Şair'i...

Pek de sevmemişler hani...

Ama o sevmeye devam etmiş.

Ayrılmış, bırakıp gitmiş Özne'si...

Acı çekmiş ama hep yazmış Usta...

Attila İLHAN...

Hep,

Her an...

*****

An geldi de…

"Evvel zaman içinde,

Kalbur saman ölür.

Kubbelerde uğuldar bâkî.

Çeşmelerden akar sinan...

An gelir;

-Lâ ilâhe illallah-

Kanunî Süleyman ölür.

Görünmez bir mezarlıktır zaman...

Şairler dolaşır saf saf,

Tenhalarında Şiir söyleyerek...

Kim duysa / korkudan ölür.

-Tahrip gücü yüksek-

Saatli bir bombadır patlar...

An gelir,

Attila İlhan ölür...."

dediği gibi tam;

10 Ekim 2005'te,

Aramızdan ayrıldı Usta...

‘Ben sana mecburum’ Usta.

‘Adını mıh gibi yazmışım’ kâlbime...

Şiir'lerin;

Tahrip gücü yüksek,

Hep yüreğimde...

Ben hâlâ muhteşem dizelerinde,

Sen'i okuyorum...

Şiar edindim kendime;

96. doğum gününde,

Buyurun size de hatırlatıyorum...

Ruhun şâd olsun Usta...

Ruhun şâd olsun Attila İLHAN...

Anısına ve

Muhteşem üretimlerine saygıyla...