Her meclis anayasa yapamaz.

Sefilliğe sürüklediği halkın çocuklarına ve o çocukların sorunlarına, “öğrencilere bir öğün ücretsiz yemek verilmesi ile ilgili kanun teklifi”ni reddedebilecek kadar yabancı olan, onların hayati önemdeki yetersiz beslenme sorununa duvar kadar ilgisiz kalan, içlerinde vatandaşla duygudaşlığın kırıntısını barındırmayan, hiçbir sorunla yüzleşmeyip sadece kendine odaklanan bir meclis, yeni anayasa yapamaz.

Bebecikleri kullanarak devletin sırtından para kazanmak amacıyla çete kurmuş ve bebeklerin yaşama haklarına kastetmiş ahlak düşkünleri için verilen, “Yenidoğan çetesi araştırılsın ve sağlık sistemindeki denetim mekanizmaları güçlendirilsin” önerisini reddeden bir meclisle yeni anayasa yapılmaz, yapılamaz.

Askeri darbeye maruz kalmış bir ülkenin meclisinde kabul görmesi uygun olan, hatta şart olan, “Darbe kalkışmasının askeri ayağı Yurtta Sulh Konseyi'nin, siyasi bir taraf ve grupla ilişkilerinin belirlenmesine ilişkin araştırma önergesini (Neden, ne amaçla, nasıl yani?) reddeden bir meclisle anayasa yapılmaz.

Kanunları bilmeyen, bilse de umursamayan ve birçok kereler Anayasa Mahkemesi kararlarını yok sayan; böylelikle anayasal suç işlemiş olan ve işlediği anayasal suçu da yok sayan bir meclisle yeni anayasa yapılmaz.

Seçilmiş vekili seçilmemiş sayabilme haddine sahip olduğuna inanan, kendi vekilinin hakkını savunmayan, halkın verdiği oylara, yani halkın seçimine saygısızlık eden bir meclisle anayasa yapılmaz.

Ülkesine yabancı askerlerin girebilmesi için izin vermiş bir meclisle anayasa yapılamaz. 

Ne üzerinde konuşulduğunu bilmeyen; düşünmeden, anlamadan her önüne koyulan maddeye onay veren veya itiraz eden, aldığı komuta göre topluca el kaldırıp indiren, çoğunluğu sorgulama yetisinden yoksun bir meclisle anayasa yapılmaz.

İsmet İnönü’nün soyadını, Eskişehir’in İnönü ilçesinde yapılan İnönü Savaşı’ndan dolayı almış olduğunu bilmeyen, İnönü Savaşı’na kendi soyadını verdiğini bir bilmezden duyup inanan ve o yanlış bilgiyi yayacak kadar bilgisiz olan; depreme çare diye fay hatlarının yerini değiştirmeyi önerecek kadar kara cahil (güya eğitimli) olmayı marifet sayan insanlarla anayasa yapılmaz.  

Sahte diploma şaibelerinin havada uçuştuğu, mertliğin mumla arandığı bir mecliste yeni anayasa yapılmaz.

Ülkesinin suyunu, toprağını korumak için kendini paralayan vekillerden çok, o suyu ve toprağı nasıl satacağına kafa yoran vekillerin çoğunlukta olduğu bir meclisle anayasa yapılmaz. 

Kendini seçip oraya getiren halkı milletin efendisi değil de iliklerine kadar sömürülebilir bir kitle olarak gören zihniyetle anayasa yapılmaz.

Halka değil hep kendine yontan vekillerle anayasa yapılmaz.

Diğer ülkeler yüzyıllık planlar yaparken üç gün sonrasını bile planlayamayan, yaptığı bütçeleri bile, ilgili yıl dolmadan yamalı bohçaya çeviren bir meclisle anayasa yapılmaz.

Yaptığı hiçbir şeyin sorumluluğunu üstlenmeyen, utanç verici işlere imza atsa bile istifa mekanizmasını çalıştırmayan, her utanç verici işi sessiz kalarak bağrına basan bir meclisle anayasa yapılmaz.

Milletin seçtiği vekillerin vekilliklerini uyduruk sebeplerle düşüren, meclis arkadaşlarını hapse gönderen bir meclisle anayasa yapılmaz.

Defalarca iç tüzük dışına çıkarak kararlar almış ve böylelikle kendini yok saymış, kendine darbe yapmış bir meclisle anayasa yapılmaz.

Yıpranmış, yıpratılmış, tifsimiş, neredeyse tel tel dökülür olmuş, varla yok arası, var olsa bile varlığı artık pek bir işe yaramayan; kendisine, olsa da olur olmasa da olur demenin mümkün olduğu, handiyse yok bir meclisle anayasa yapılmaz.

İnsan haklarının “İ”sini bile bilmeyen vekillerle anayasa yapılmaz.

Halk nezdinde geçerliliği ve güvenilirliği neredeyse sıfırlanmış olan, yenilenmeye ve yeni güven oyuna ihtiyacı bulunan, artık meşruluğu tartışılır olmuş bir meclisle anayasa yapılmaz.  

Var olan anayasayı yaşamlarımıza orman kanunu gibi yansıtan, aynı kanun maddesini sana ayrı, bana ayrı uygulatan, seyahat hürriyetimizi, gösteri ve yürüyüş hakkımızı, kişisel dokunulmazlığımızı, düşünce ve fikir özgürlüğümüzü, kanun önündeki eşitliğimizi tırpanlayan; askeri darbecilerin yaptığı anayasayı bile bol bularak kesip biçip daraltan; sivil darbeleriyle dünyaya nam salan, otoriter ve baskıcı bir yönetim altında sivil ve özgürlükçü bir anayasa yapılamayacağı konusuna hiç girmedim bile.  

Demem o ki, her meclis anayasa yapamaz. Örneğin bu meclisle anayasa yapılmaz. Hele ki beş on arkadaş kişisiyle hiç yapılmaz.

Yeni anayasa yapmak yeni meclise yakışır. Bu, eprimiş bir meclisin işi değildir.

Anayasa sakin sakin yapılır. Uzun uzun düşünülerek, konuşularak, tartışılarak, her kesimden fikir ve bilgi alınarak, uzmanlara danışılarak yapılır. Acele işe ise şeytan karışır. Üstelik acele eden ecele gider. Çünkü aceleyle bu meclisle ve bu iktidarla yapılacak olan şey, anayasa değil, ancak aralara, yem niyetine özgürlük ve eşitlik gibi bir şeyler serpiştirilmiş aşırı otoriter bir babayasa olabilir.