Güvercini de vururlar...

Kim mi Hrant Dink?..

İnsan ölmesin,
öldürülmesin,
yaşasın... diyen bir hümanist...
Adalet ve hukuk... diye haykıran bir aydın...
Irkçılığın olmadığı bir toplumda, farklı din ve etnik kökenden de olsalar, insanların
uyum içinde,
birbirlerini anlayarak;
özgür, eşit ve kardeşçe yaşamalarını isteyen bir gönül insanı...
Haksızlıklara karşı dimdik duran bir yürek...
Bir cesur yürek...
Bir iyi insan...
Bir güzel insan...

19 Ocak 2007'de vurdular...
Kim?
Irkçılar, faşistler, din tacirleri ve arkalarında onları kullanan güçler...
Pusu kurarak...

Dün duruşma tamamlandı, mahkeme kararını verdi?..
Adalet yerini buldu mu?..
Kararın ardındaki güçlere uzanabildi mi?..
Sizin vicdanınızı rahatlattı mı?..

Hrant Dink, yazıları ve konuşmaları nedeniyle yargılandı, 6 ay hapse mahkum edildi; neydi iddia edilen suç?
"Türklüğü aşağılamak..."

Konuşma ve yazılarından birkaç alıntı:

"Ermeniler büyük bir travma yaşıyor,
Türklere yönelik.
Türkler ise Ermenilere yönelik büyük bir paranoya yaşıyor.
Kim tedavi edecek? Fransız Senatosu kararı mı? Amerikan Senatosu kararı mı? Kim reçeteyi verecek, kim bizim doktorumuz?
Ermeniler Türklerin,
Türkler de Ermenilerin doktoru. Bunun dışında ilaç hekim mekim yok...
Diasporaya Ermenilere sesleniyorum; 1915'e takılıp kalmayın,
kendinizi 1915'e bağlamayın, kendinizi dünyadaki insanların bu soykırımı kabul edip etmemesine zincirlemeyin.
Bu tarihsel bir acı mıdır? Biz yaşadık,
atalarımız yaşadı.
Anadolu'da bir laf vardır, biz
Anadoluluyuz:
'Acıyı onurla sırtlayıp taşımak...'
Yaygara yapmadan,
patırtıya vermeden sırtlar taşırsın...
Dünyaya diyorum ki, senin Ermeni soykırımını tanımış olman ya da tanımamış olman benim için beş para ifade etmez...
Ermeniler Türkleri öldürmediler mi? Öldürdüler. 1918'li yıllarda Ruslar yukardan girdiğinde intikam dediğimiz kavram neyse, lanet ediyorum o kavrama zaten...
Türklere diyorum ki, Ermeni neye bu kadar ısrar ediyor diye bu sorunun üzerinde durun, biraz bunun üzerine empati yapın, o zaman onların bu duruşunda biraz onur görebilirsiniz.
Ermenilere diyorum ki, Türklerin
"Hayır, bu bir soykırım değildir..."
sözünün üzerinde de bir onur görmeye çalışın, bir onurlu duruş bulmaya çalışın.
Bir Türk olarak ben soykırıma karşıyım,
soykırım Allah'ın belası bir şey, dolayısı ile benim atalarım böyle bir şey yapamaz, çünkü ben yapmam, dolayısı ile burada bir onurlu duruş var..."
Bu mu Türklüğü aşağılamak?..

"Biz Türkiye içerisinde müslüman dostlarımızla, yeri geldiğinde sorunlar içinde de olsa beraber yaşamayı yeğleriz ama Avrupa'da hıristiyan hıristiyana birlikte yaşamayı yeğlemeyiz..."
Bu sözler mi aşağılama?..

"Geçmişte İngilizlerin,
Fransızların, Rusların,
Almanların şu topraklar üzerinde oynamış oldukları rol neyse bugün aynen tekrarlanıyor. Geçmişte Ermeni halkı onlara güvendi, kendilerini Osmanlı'nın zulmünden kurtaracak diye ama yanıldılar.
Onlar geldiler, kendi işlerini, kendi hesaplarını yaptılar,
çekilip gittiler. Burada kardeşi kardeşe kan içinde bıraktılar.
Ve bugün Kürtlerin yaşadığı aynı şey.
Bugün Amerika geldi, Kuzey Irak'ta bir Kürt Devleti oluşturmak üzere.
Kürt kardeşlerimiz için orası bir çekim alanı mı oldu ne oldu, bir başka şey mi oldu, ümit mi oldu, bu çok tehlikeli...
Amerika bu, gelir, o kendi hesabını yapar, işine bakar, işi bittiğinde de çeker gider, ondan sonra burada da tekrar insanları kendi didişmesi içinde bırakır..."
Bu mu aşağılama?..

Bakın,
öldürülmesinden 9 gün önce, Agos gazetesinde ne yazıyor:

"Yargılamalar sürecek,
yenileri başlayacak.
Kim bilir daha ne gibi haksızlıklarla karşı karşıya kalacağım?
Ama tüm bunlar olurken şu gerçeği de tek güvencem sayacağım. Evet,
kendimi bir güvercinin ruh tedirginliği içinde görebilirim ama biliyorum ki BU ÜLKEDE İNSANLAR GÜVERCİNLERE DOKUNMAZ.

Güvercinler kentin ta içlerinde, insan kalabalıklarında dahi yaşamlarını sürdürürler. Evet biraz ürkekçe ama bir o kadar da özgürce..."

Bu satırlardan tam 9 gün sonra öldürdüler güvercini...

Biz "YETER!.." deyip, biraraya gelmedikçe, hep birlikte özgürlük ve adalet için kanat çırpmadıkça,
öldürülecek daha nice güvercinler gibi...

Anısı önünde bir kez daha saygıyla eğiliyorum...