Aborijinler...

Aborijinlerle ilgili yazım üzerine, değerli bir dost haklı olarak soruyor:

"Maddi ve sosyal her türlü desteği yapacak güçteki Avustralya niçin Aborijinlere pozitif ayrımcılık yapmıyor?.."

Yazımda, 2008 yılında İşçi Partili Başbakan Kevin Rudd'ın büyük bir atılım yaparak, çekilen acılardan dolayı Aborjinlerden özür dilediğini belirtmiştim.

Ne yazık ki atılan olumlu adımlar yetersiz kaldı.

Neden böyle oldu?

Uzun süredir, iktidarda Liberal-Ulusal koalisyonu var ve bu konuda İşçi Partisi kadar duyarlı davranmıyorlar.

Ayrıca bu partiler,
süreç içinde daha sağ bir çizgiye kayıyorlar.

Bunun ana nedenlerinden birisi, büyük maden şirketlerinin çıkarlarının öne alınması...

Avustralya'nın en zengin ve güçlü şirketleri madenciler...

Aborjinlere ait topraklarda yeni maden ocakları açmak, olanları da büyütmek istiyor ve topraklarını bırakmak istemeyen Aborjinleri baskı altında tutuyorlar.

Maden şirketleri, medyayı da kullanarak bir algı operasyonu yapabiliyor, büyük yalan kampanyaları düzenleyebiliyorlar.

Birkaç yıl önce, Aborjinlerin çocuk tacizi yaptıkları,
onları seks kölesi haline getirdikleri haberleri
tüm Avustralya'yı sarmıştı.

Kurulan araştırma komisyonunun çalışmaları, bunların gerçeği yansıtmadığını ortaya çıkardıysa da bu rapor basında gerektiği yeri almadı ya da aldırılmadı.

Çamur atılmış, algı yaratılmış, gerekli amaca ulaşılmış, izi kalmıştı...

Çok daha acısı,yaşadığım kendi deneyimim:

Bu propoganda o kadar etkili olabiliyor ki,
çevremdeki ilerici-demokrat kimlikli kimi dostlarda bile Aborijinlere yönelik bu kötü önyargıyı kırmak çok zor oluyor.

Toplumun önemli bir kesimi, yürütülen algı çalışmalarının etkisiyle, Aborjinleri
AYYAŞ VE GEREKSİZ insanlar olarak değerlendirebiliyor...

Ayyaş öyle mi?..

Sanırım daha önce de yazdım. Avustralya'ya ilk geldiğimde, kaldığım pansiyonda odayı birkaç Aborijin ile paylaşmıştım.

Doğru, çok içiyorlardı.
Ama ÇARESİZDİLER...

Büyük bir kentin gettosunda, gelenek ve köklerinden koparılmış bir halde, sıkışıp kalmışlardı.

Yoksulluk...
İşsizlik...
Yetersiz eğitim...

(Aborijin çocukların sadece yüzde 39'u,12 yıllık eğitimi tamamlayabiliyorlar.)

Adaletsizliğe ve ırkçılığa tepki...
Kültürlerinden,köklerindenkoparılmışlık...

VE ÇAREYİ ALKOLDE ARAMA...

Avustralya'da karşılaştığım ilk gerçek bu oldu...
Sonra onlarla büyük dostluklar kurabildim.
Eylem ve etkinliklerinin olabildiğince içinde oldum.

Hatta sunuculuğunu yaptığım, çokkültürlüğün güzelliklerini sergileyen ve içlerinde 9 Aborijin dostun da olduğu bir grup ile Türkiye'de, İstanbul ve Bursa'da etkinlikler düzenledik.

(Sanırım, ilk kez bir Aborijin gurubu Türkiye'ye gelmişti.)

Tüm bunlara karşın güzel gelişmeler de oluyor.

Bir hafta önce bir spor müsabakası öncesi,
Avustralya Ulusal Marşı'nın bir Aborijin dilinden okunması gibi...

Tüm bu olumlu adımları bir başka yazıyla paylaşırız...

(Altta; Melbourne Dandenong Dağı'ndaki büyük bir alanda,kaya ve ağaçlara Aborijinlerin yaşamını işleyen, yaşantımda beni en çok etkileyen insanlardan, tanımaktan onur duyduğum, saygıyla andığım William Ricketts'in, heykellerinden çektiğim birkaç fotoğraf...)

Sevgiyle...