Umut ve direniş

Bir dost gönderdi.
İki yıl önce dinlemiştim, aynı ilgiyle dinleyip etkilenince,
küçük bir alıntıyla sizinle de paylaşmak istedim.

Sömürgeci ülkelere ve onların basın yayın organlarına seslenerek başlıyor konuşmasına:

“Beni, tehlikeli radikal bir militarist,batı karşıtı bir diktatör olarak tanıtıyorsunuz.
34 yaşındayım ve çocukluğumdan bu yana sizin yalanlarınızla büyüdüm.
Şimdi yüzünüzdeki maskeyi indireceğim…

Bizi yıllarca,kendimizden,
topraklarımızdan,
insanımızdan utanmaya inandırdınız…
Büyüdükçe kendime sorular sormaya başladım.
Ve sizin dünyaya gösterdiğiniz Afrika’nın gerçek Afrika olmadığını,
söylediğiniz her şeyin yalan ve sahtekarlık olduğunu anladım…

Yıllarca nasıl göstermek istediyseniz öyle gösterip yazdınız.
Afrika’yı sizin gözünüzle sattınız…
Biz uygarlığın dışındaki barbarlardık!..
İnsan bile değildik!..
Sizin yardımınızı bekleyen zavallılardık!..
Neydi Afrika?
Açlık,salgın hastalık,
çocukların yüzlerinde gezen sinekler;
yolsuzluk,terör,kaos,savaş!..

Afrika sözlüğünüzdeki kelimeler hep bunlardı…
Sizin Afrika sözlüğünüzde;
Umut yoktu…
Gelişme,başarı,direnç yoktu…
Onur yoktu…Gurur yoktu…

Tek bir gazeteniz bile Rwanda’nın teknolojik gelişiminden,Etiyopya’nın yeniden ağaçlandırma girişiminden,Batswana’daki demokratik gelişimden,
Kenya’nın girişimciliğinden…
söz etmedi…

Gerçekler söylense,sizin sömürü ve sömürgeciliğiniz nasıl meşrulaşacaktı ki!..
Sözde yardımınıza(!) gereksinim duymadığımız ortaya çıksa,ülkelerimize nasıl müdahale edebilecektiniz ki!..

Dünyanın en zengin toprakları üzerinde dünyanın en fakir insanlarının yaşadığını nasıl anlatabilecektiniz ki!..

Dünya kobalt üretiminin  yüzde 70’i Afrika’dan…
Bu olmasa, telefonlarınız, bilgisayarlarınız,elektrikli arabalarınız nasıl çalışacak?..

Dünya platinyumunun da yüzde 90’ı Afrika’dan…
Altının yüzde 30’u da…
Elmasın yüzde 65’i de …
Uranyum’un yüzde 35’i de 
Afrika’dan…

Nehirlerimizden altın akıyor ama biz sefalet içinde yüzüyoruz!..
Madencilerimiz günde 1 dolar ile yaşamaya çalışıyorlar!..

Bunlar olmasa Paris’in ışığı söner,ışıltısı yok olurdu ama bizim köylerimiz hala elektrikten yoksun!

Hala Afrika’nın fakirliğinden söz ediyorsunuz!..

Afrika niçin fakir?
Soru bu değil…
Soru yanlış…
Sorulması gereken tüm bu zenginliklere karşın Afrika’nın niçin yoksul kaldığı?..

Yanıt mı?
Siz! Sömürgeciler!..
Önce ordularınız ve silahlarınızla geldiniz ve topraklarımıza el koydunuz…
Şimdi de şirketlerinizle geliyorsunuz…
 Çıkarınız neyi gerektiriyorsa o kurallarla anlaşmaları dayatıyorsunuz…

Ve siz sömürdükçe sömürüyorsunuz…
Siz zenginleştikçe biz fakirleşiyoruz!..

Ama bu böyle gitmeyecek!..
Afrika uyanıyor!..
Geleceğimizi biz inşa edeceğiz…
Afrika uyanıyor…”

Bunları söyleyen; Afrika ‘nın batısında, denize kıyısı olmayan, eski Fransız sömürgesi, küçük bir ülkenin genç başkanı: İbrahim Traore.

Ülkenin adı ‘Yukarı Volta’ idi.
1983 yılında bir devrimle yönetime gelen,ülkenin unutulmaz lideri Thomas Sankara, Fransız sömürgeciliğinden kalan ülke adını değiştirdi.Şimdi adı:
Burkina Faso…
Yerel dildeki anlamı:
Onurlu İnsanların Anayurdu…

T.Sankara, emperyalist sömürüye son vermek için çalışmakla kalmadı,toplumsal ve sosyal bir kalkınmayı başlattı.
Kadınlara erkeklerle eşit haklar tanındı…
Tüm çocuklar için aşı kampanyası yürütüldü…
İşbirlikçi sermaye tasfiye edildi,kamulaştırma başlatıldı…Sömürgecilik dönemine ait işletmeler devletleştirildi…

Emperyalizm boş durur mu?
Bu devrimci lider,dört yıl sonra 1987’de bir karşı devrimle katledildi…

Aynı Lumumba gibi…
Cabral gibi…

Üç yıl önce, genç bir subay olan İbrahim Traore iktidara ek koydu ve kendisine önder kabul ettiği katledilen devrimci lider Sankara’nın yolundan yürümeye devam etti…
Eski sömürgeci güç Fransa ile tüm bağlarını kesti…
Yabancı şirketlere devlet ile ortaklık zorunluluğunu getirdi…
Altın rezervlerini ulusallaştırdı…
Emperyalizmin sarmalına yeniden giren ülkede 
Rüşvet ve yolsuzlukla elde edilen vurgunlara el konarak hazineye aktarıldı…
Hukuksuz uygulamalar ve yolsuzlukla zenginleşerler yargılandı;eski devlet başkanı yolsuzluktan tutuklandı…
Tüm ülke demiryolları ile örüldü…
Komşu ülkelerle bir birlik sağlandı…

Emperyalizm boş durur mu?
Bu üç yıl içinde kendine karşı 18 suikast girişimi oldu.
Hepsinden kurtuldu.

Sömürgeciliğe meydan okumaya devam ediyor…
Afrika’nın neredeyse tüm ülkelerinin kentlerinde,
altındaki şu yazıyla posterleri asılı:

“Biz Kazanacağız!..”

Türkiye’mi?..
Ülkemde de bundan 45 yıl önce, 22 Temmuz 1980’de bir devrimci lider katledildi:
Kemal Türkler…
Maden İş Genel Başkanı idi…
DİSK Genel Başkanı idi…

Onu nerede gördük?
Hep emek mücadelesinde…
Demokrasi mücadelesinde…
Hep savaşımın içindeydi…1960’lardan,faşistlerce katledilmesine değin,tüm büyük grev ve direnişlerin başında tek bir isim vardı:
Kemal Türkler…

Güzünü budaktan sakınmayan bir liderdi…
Bir milim geri adım atmadı…
Mücadeleyi işçi sınıfı tabanına yaymak,tabanın söz ve karar sahibi olması,sınıf ve kitle sendikacılığı onun bu topluma bıraktığı miraslardı…

Mirasına sahip çıkabildik mi?..

Anısına saygı ve sevgiyle…