Sicilya - Etna

Sicilya’nın ikinci büyük kenti Catania’dan, geceyi geçireceğimiz Etna yanardağının eteğindeki
Linguaglossa köyüne gidiyoruz.

Yanardağın akıttığı lavların soğuması sonrası oluşan verimli toprakların üzerindeki yemyeşil denizin içine dalıp,
yukarılara tırmanıyoruz.
Çevremiz koruluklar,bağlar,
zeytinlikler, meyve bahçeleriyle sarılı…

Yavaş yavaş güneşi batırırken, Etna kızıla boyanan dumanlarını salarak, tüm görkemiyle yol boyunca bize eşlik ediyor…

Otel odamız, yarın zirvesine yaklaşacağımız Etna’ya bakıyor.
Çok büyük bir volkan.
Taban seviyesi 140 km.
Volkanik arazi olarak Dünya Kültür Mirası içinde…
Yanardağlar dünyamızın ilk oluşumunu anlamak için de çok önemli…

Rehberimiz uyardı:
“Sandalet giymeyin, beyaz giysi tercih etmeyin renk değiştirip siyaha dönüşebilir, zirve soğuk olabilir (bu kaynar sıcakta?!..) üzerinize kalın birşey ve yağmurluk alın!…”

Sabah erken kalkıp, Nuran ile köyde yürüyüş yapıyoruz.
Tarlasında çalışan bir köylü ile sohbete daldık.
“Böylesi bir tehlike altında yaşamaktansa niçin göçmediklerini” sordum.
Yanıtı ilginçti…
İçinde çalıştığı bağını göstererek:
“Bu bağın şarabını bir içsen sen de, ne olursa olsun bu toprakları bırakamazdın…”

Etna’ya doğru yola çıkıyoruz.
4 büyük ve 300 küçük kraterden oluşan devasa bir yanardağ kümesi…
Sürekli aktif. Bu yüzden de yüksekliği değişken.
Son patlamalardan sonra 3400 metreye çıkmış…
Dört büyük volkandan en aktifi, “Baby” denilen en genç olanı…
Sadece bu yıl, bir çok kez patlamış…
Büyük dedesine yetişmeye çalışıyor!…

İlk durağımız, 1991’de patlayıp 14 ay boyunca lav akıtan bir volkanın, artık soğuyup katılaşarak siyah bir lav deresine dönüşen bölgesi ile hemen önündeki dua meydanı…

Yerel halk lavları durdurmak için, bir Meryem Ana heykeli getirip dikerek, lavları durdurması için dua etmeye başlamışlar.
O yüzden adı ‘Dua Meydanı’…

Heykel ve dua pek işe yaramamayınca da kaçmaya başlamışlar…
Bir kişi hariç. Köylü Russo…

Lavların erişeceği ilk evin sahibi Russo, ne kaçmış ne de dua etmiş…

Bir eline tüfeğini diğer eline de şarap şişesini alıp, hem içip hem de lavlara :
“Yeter artık durun ulan!..” diye bağırarak ateş etmeye başlamış…

Ne mi olmuş?

Kızgın lavlar hemen önündeki eve 2 metre kala durmuş!..
(çektiğim fotoğraf ekte)

Rehberimiz Francesco yerden iki siyah lav kayası alarak birini bana diğerini Nuran’a verip:
“Siz ne diyordunuz?
‘Türk gibi kuvvetli…’ değil mi? Haydi kırın da bu söz doğru mu imiş görelim…”  dedi.
Ben çok sert kayayı kıramadım ama Nuran elindekini kırdı!..
Bana bakıp gülümseyerek:
“Yok, sözün doğrusu ‘Türk kadını kuvvetli!.. olmalı…”
diyen Francesco hınzırlığını yapmış, Nuran’a gözenekli yumuşak bir parça vermişti…

Sonra da 2000 metre yüksekliğe çıkarak, 1892’de patlayıp, tüm bölgeyi yakarak sahildeki Catania şehrine ulaşan (bugün şehirdeki denize uzanan en büyük caddelerden birisi o günkü lav deresiymiş) krater çukurunun yanına geldik.

Hemen üstte bir krater de 4 yıl önce patlayarak, şimdi bizim bulunduğumuz yerleri tamamen yakmış…

Kraterlerin başladığı bu yükseklikte ağaç yok. Her yer simsiyah… Yalnız, bu siyah volkanik tortuların üzerinde açan bembeyaz papatyalar…
(fotoğraflar ekte)

Kraterin tepesinden aşağılara,
sahildeki Catania  şehrine doğru uzanan -şimdilik huzurlu- güzelliğe hayranlıkla baktım…

“Baba” ve mafya yine başka bir yazıya kaldı!..