Seri Köpek Cinayetleri Yasasının ardında ne var?

Sınırlardaki mayınlar temizlendiğinde gerçek niyet asla açıklanmamıştı. Tarım yapılacaktı falandı. Hem tehlike oluşturuyordu, insanlar ölüyordu. Kimse ölmesindi. Aman da ne iyiydi, aman da ne güzeldi!

Suriye’ye dalacağımız, dünyada ne kadar cihatçı varsa sınırlarımızdan geçirip oraya göndereceğimiz, gerektikçe kullanmak üzere Suriye’den ülkemize cihatçı taşıyacağımız, savaş petrolünü, savaş ganimetlerini ülkemize kolayca geçireceğimiz falan hiç kimse tarafından söylenmemişti. 

Şimdi de seri köpek cinayetleri yasasının gerçek sebebini bilmiyoruz.  Yine sanıyoruz ki sokak köpekleri tehlike oluşturuyor. Kırk yılın başında da olsa bir köpek birine saldırıyor, onu ısırıyor. O yüzden öldürmek istiyorlar zannındayız. İnanmak için sebep de hazır zaten. Sokaklarda gerçekten çok köpek var. Kendi zanlarımıza, böylelikle daha kolay inanıyor ve çevremizdekileri buna inandırmaya çalışıyoruz: Köpek sorunu çözülmeli.

Elbette çözülmeli, sorun olan her şey çözülmeli. Bana kalırsa başıboş mafya sürüleri sorunu da çözülmeli. Hem de çok acil. Ama köpekleri öldürmek isteyenler mafya sürülerinden rahatsız olmuyorlar. Niyeyse!

Seri köpek cinayetleri yasası yapmak için gayretle çalışanların gerçek niyetleri sorun çözmek midir gerçekten? Bunun böyle olduğundan emin miyiz?

Ben emin değilim.

Hayırsız Ada’ya götürülüp bırakılan köpeklere öyle feci bir kıyım yapılmasının sebebini ancak bugün öğrenebildik. Seksen bin köpeğin, İstanbul sokaklarında kol gezen yabancı casusların işlerine engel oldukları için Hayırsız Ada’ya götürüldüklerini.

Casuslar, işimizi yapamıyoruz diye elçilerin başını ağrıtıyor, elçiler de rahatsız oluyoruz, korkuyoruz falan diye sarayın başını… Bir belediye başkanını görevlendiriyor saray, ya da zaten bu onun görevi. Toplatıyor seksen bin köpeği başkan. Üç ay sürüyor köpeklerin, o günkü adı Sivri Ada olan adaya götürülüp atılmaları ve İstanbulluların, köpeklerin çaresiz çığlıklarını çaresizce dinlemeleri. Yıl 1910. Sonraki on yıl içinde İstanbul İngilizler tarafından işgal edilecek. İşgal sırasında bir de köpeklerle uğraşmayacaklar neyse ki!

Aylarca köpeklerin çığlıklarını dinleyen halk, 1912’deki depremi köpeklerin ahı tuttu diye karşılıyor ve adanın adını Hayırsız Ada olarak değiştiriyor. O zamanlar mancacılar var, Osmanlı’nın bugünkü hayvanseverleri. Üstelik o günkü Osmanlı, bu mancacılara, hayvanları beslemeleri için ödenek veriyor. Padişahlar bile bizim kadar zalim değiller yani. Ne tuhaf işler! 

Bugün bu köpekler, zaten köpeksiz köyde değneksiz gezen ama daha da bir rahat gezmek isteyen kimlerin ayağına dolaşıyor bilmiyoruz. “Kimlerin ayağına dolaşıyor?” sorusunun yanıtını ve bugünkü telaşın altındaki gerçek sebebi en erken yüzyıl sonra, o günkü nesil öğrenebilecek. Bizler değil.

Ama bizler bir biçimde bileceğiz kim olduklarını. Çünkü aslında kendilerini hiç gizlemiyorlar ki zaten. Her şeyi açık açık, tastamam ortalıkta yapan, onu bunu tehdit eden, olmadı mı öldüren veya adam tutup öldürten ama yüzlerine ayna tutulduğunda hep inkâr eden ve cezasız kalmayı mutlaka başaran birileri.

Elemanlarını özellikle kalleş katillerden seçen, sinsice onun bunun malına çöken harami sürüleri. Uyuşturucu ticareti, bar pavyon, kadın ticareti, arazi ve mala çökme ticareti, mahkeme-hâkim-savcı ve avukatlarla suçlu aklama, suçsuzu suçlu saydırma ticareti, trol ticareti, mahalle büfelerinden bölge limanlarına kadar bütün ticarethaneleri elinde tutmayla biçim kazanan, adları hep suçla birlikte anılan ama asla ceza almayan -inanırsan masum- bir suçlu sürüsü… 

Canlılara eziyet etmeyi, canlı öldürmeyi seviyorlar adamlar. Yanlarında çalıştırdıkları işçi, çalışıp hak ettiği parasını isterse örneğin, onu odaya kapatıp kendisine aylarca işkence yapabiliyorlar. İşkencenin kanıtlarını cep telefonlarında taşıyor, buna rağmen suçları ortaya çıktığında da tehdit ve inkara davranıyorlar.   

Hayvan karşıtlarını anlamaya çalışmadığımız için bu hayvan katliamı yapılasıymış diyenler de çıkabiliyor şöyle bir ortamda.  Farkında değiller belki ama “Mehmet Şimşek’e destek olalım”cıları anımsatıyorlar insana.   

Köpek saldırısına uğramış bazı insanların ardına saklanıp yürüyen kalleşlerle anlaşmak, ki sonsuz safiyane niyetlerle defalarca denendi üstelik ama hiçbir konuda anlaşılamadı, anlaşılamaz da… mümkün değil. Hele ki şimdilerde bu sürü, dünyanın cümle cihatçı sürüleriyle yan yana gelmişken onlarla anlaşabilecek olanlara ancak başarılar dilemek lazım gelir.

Canlı sevmeyenlerle canlı sevenler bir araya gelmeye kalkışsalar, sonuç canlı severlerin bir bir öldürülüp dipsiz kör kuyulara atılmasıyla sonuçlanacaktır. İki kere iki dört eder kadar kesin bir bilgi bu. Örnek yaşantılarla kanıtlanmıştır defalarca.

1921 yılının 28 Ocak gecesi 14 yoldaşı ile birlikte Karadeniz’de tekneleri batırılan Mustafa Suphi’nin, öldürülmeyip kıyıya çıkarılan ve seks kölesi yapılan, sonra da ülke zenginlerinden birisine satılan eşine sorun, yapabiliyorsanız. Sabahattin Ali’nin eşine sorun. Hrant Dink’in eşine sorun. Türkan Elçi’ye sorun. Daha da yakınlara bakın, Ayşe Ateş’e sorun, söylerler size.

Öldürmediği zaman yaşayamayan insanlar bunlar. Kendi arkadaşlarını bile sokak ortasında öldürebilen bir insanımsı kitlesi. Şehirleri yakan, insanları katleden, anne karnındaki bebekleri şişleyen, çocukları tutup bacaklarından ikiye ayıran, insan görünümlü bir vahşi hayvan sürüsü.  İşleri güçleri, dertleri tasaları öldürmek. Yasaları da ne yazık ki onlar yapıyorlar, mahkemeleri de ne yazık ki onlar görüyorlar. Bize anca bildiklerimizi bağırarak söylemek kalıyor.     

Köpek katliamı yapmak isteyen katliam sevdalısı bu kalleş kitleyi anlamaya çalışmaktan yoruldu da üstelik bu millet. Anlamaya çalışmanın enkazı, son seçimin külleri arasında Kılıçdaroğlu’yla ve hepimizin umutlarıyla birlikte yanıp duruyor, daha sönmedi. Sönmeyecek de.

Bunu biliyoruz.

Bilmediğimiz, kedi ve köpeklerden temizlenmiş sokaklarda ne yapmayı planladıkları sadece. Onu da yakında öğreniriz. En çok on yıl içinde. Ömrü yetenler yaşar ve görürler. Fare basmış sokaklarda, fareler gibi kapana kısıldıklarında.