Mini Kültür Turundan Sait Faik’e…

Arkadaşlık denince aklıma ilk gelen Panait İstrati oluyor. Ölümsüz eseri Kodin…

Daha sonra da yaşamımda iz bırakan benim arkadaşlar…

İlkokul arkadaşlarım Nazmiye, Celil, Halis…

Ortaokul döneminden Recep, Mehmet, Lütfi…

Lise yıllarımdan Suna, Hüseyin… Eğitim enstitüsü günlerinden İlhan, Mehmet…

Şimdi de Mehmet Atilla, Avram Ventura, Tufan Erbarıştıran, Salim Çetin…

Sık sık değilse bile illâ yüzlerini görmek/ seslerini duymak istediğim Yekta Güngör Özden, Fahir Işıksız, Veli Lök, Hakkı Ülkü, Kemal Lökçü gibi de dostlarım var.

Türkçe konusunda kafama takılan bir sorunun yanıtı için aradığım Feyza Hepçilingirler ise arkadaşlarım arasında ‘kraliçem’ olanı…

“Nasılsınız Feyza Hanım?” değil de “Nasılsınız kraliçem?”

Ona başka türlü seslenmişliğim yok.

“Kemal Beyciğim nasılsınız?” deyince huzur bulduğum bir de abim var. Kemal Nehrozoğlu…

“Hocam, görünmedin, nerelerdesin?” diyen Terzi Eşref, “Özlettiniz kendinizi abicim, bekliyorum.” diyen Feruz Bozaslan, hep sağlığımı soran kardeşliğim Oktay Taş ta diğer değerlilerim…

Düşünüyorum da bu hayat onlarsız çekilmez. İyi ki varlar…

****

Tanışalı henüz bir iki yıl olan Hasan Zeki Sungur da, dinamizmiyle/ duyarlılığıyla ve paylaşımcılığıyla dikkatimi çeken bir sevgili arkadaş…

Oturduğu mahallenin muhtarlığıyla topladıkları kitapları ihtiyaç sahiplerine ulaştıran, kütüphaneler kuran bir toplum gönüllüsü.

****

Bostanlı’da buluştuğumuzda saat 10.00’du.

Aracının bagajı kitap doluydu. Benim de ellerim…

İlk hedef Çiğli’deki Uğur Mumcu Mahallesi Muhtarlığıydı.

Muhtar Hıdır Işık’a kitapları teslim ettiğimizde öğreniyorum ki, Sevgili Sungur ile daha önce bir etkinlikte tanışmışlar/ görüşmüşler. Konumuz Çiğli ve kitaplardı tabii ki… Bir de elbette Uğur Mumcu…

Siyasal Bilgiler ya da Hukuk Fakültesi mezunu olduğuna dair kanaat taşıdığım Hıdır Işık, aynı zamanda Çiğli Muhtarlar Derneği Başkanı. Çevreyi iyi tanıyan, içinde yaşadığı bölgenin sorunlarını mikrocerrah titizliğiyle çözmeye çalışan, eğitim çevreleriyle olan ilişkilerini diri tutan bir güzel insan… Hem bizimle ilgileniyor hem de Hakk’a yürümüş Çiğlili hemşehrisinin cenaze töreniyle ilgili telefonlara laf yetiştiriyordu.

Kitaplarımızı teslim ettikten sonra üst kattaki kültür merkezini dolaştık. Yapılalı aylar olmasına karşın bomboş olan binanın sorunlarına kulak verdik. 150 metrekare kadar büyüklükte ve bomboş… Yürekler acısı bir durum… Çok sayıdaki okulun öğrencilerinin burada bir kütüphane kurulması halinde yararlanacaklarını konuştuk. Gelen gidenle tanıştık. Hoş vakitler yaşadık.

Ardından Harmandalı İlkokuluna geçtik. Ahmet Özortakçı’nın müdürlüğünü yaptığı okula.

“Başarmak için önce hayal etmek gerekir. Hayalimiz, okulumuzu çevreye yeni açılımlar sunan, sportif ve kültürel etkinliklerle Çiğli denilince ilk akla gelen bir eğitim kurumu haline getirmekti ve bunu başardık.” diyen bir eğitim yöneticisi Ahmet Bey.

Harmandalı’da yer alan bu okul 2008 yılında yapılmış. Çelik karkaslı, prefabrik olan bu yapının pencereleri demir korumalı.

Okul bahçesine bitişik olan Çiğli Belediyesi’ne ait boş alan keşke okula tahsis edilse diye düşündük. Öğrenciler için ne de güzel olur… Keşke bir de fen laboratuvarı bulunsa dedik kendi kendimize…

Okulun koridoruna asılmış Münir Özkul, Aziz Sancar ve Einstein portreleri gelene gidene gülümsüyor adeta. İçimden mırıldandım, keşke bir de Nazım Hikmet’in- Orhan Kemal’in posterleri olsaydı…

BADEP (Baba Destek Eğitim Programı) eğitimcisi olan Ahmet Özortakçı’yı ders verirken bulduk. 13 haftalık/ haftada bir gün olan BADEP ile babaların yaşamında bir farkındalık yaratacaklarını/ yarattıklarını söyleyen Müdür Bey, “Bu eğitim ile çocuğunu dinleyen, her konuda eşine yardım eden, işbirliği yeteneği gelişmiş babalar düşlüyoruz.” diyorken umutlu ve mutlu.

Bu eğitimle evine döndüğünde eşine çiçek veren babalar görmüşler örneğin.

BADEP, bir mutluluk eğitimi…

Ulusal ve uluslararası düzeyde projeler gerçekleştirmiş olan Ahmet Özortakcı, Avrupanın birçok ülkesini bu amaçla görmüş ve o ülkelerin eğitim sistemlerini inceleme olanağı bulmuş. 980 okul müdürüne liderlik eğitimi veren ekipte yer almış.

AÇEV’in babalara dönük vermiş olduğu BADEP’in eğitici formatörlüğünü yapan Müdür Beyi tanıyınca  ‘Müdür neyse okul O’dur’ sözü aklıma geldi.

Çok sayıdaki Avrupa ülkesinde kurslara katılıp belgeler almış.

Özetle… Harmandalı’da bir yıldız gibi parlayan eğitimciyle tanışmış olmanın mutluluğunu yaşadık.

‘Bu bir şey değil daha’ deyip bir de ÇYDD Eğitimevi’ne götürdü beni Hasan Zeki dost.

Cumhuriyet Mahallesindeki bu evde kadınların eğitici bir bayan eşliğinde yaptıkları çalışmaları izledik. Örgü ören kadınların mutluluğu gözlerinden okunuyordu. Ortaokul çağlarında bir kız öğrencinin ise ‘Ne olmayı düşünüyorsun?’ sorumuza “Beyin cerrahı olmak istiyorum.” şeklindeki yanıtı doğrusu beni çok etkiledi.

Bahçedeki bekçinin ve eğitim evindeki bir kadın görevlinin Sevgili Sungur’a abisi / amcasının oğlu gibi yakın durması da dikkatimden kaç,madı.

“Daha bitmedi” dedi ve bu kez beni Mavişehir Mahallesi Muhtarlığına götürdü. Kendi mahallesine… Muhtarlık, mini bir kütüphane gibiydi. Muhtarlığın, kitaplık kolu başkanı da muhtarın ifadesiyle Hasan Zeki Sungur’muş. Dikkatimden kaçmadı, bir köşede de çok eski kitaplar… Üzerindeki yazı da büyük harflerle şöyle: SAHAF.

Aklınıza ne gelirse her türden kitaplar… Depoda da okullara dağıtılacak olan toplanmış kitaplar…

Muhtar Gürol Küçükgörür, Dışişleri Bakanlığından emekli bir bürokrat. Soyadımı duyunca abimle İktisadi Ticari Bilimler Akademisinde birlikte okuduğunu söyleyiverdi. Akademi yıllarından sonra Almanya’da okuyup eğitimini sürdürmüş. Dile kolay, 20 yıl kalmış Almanya’da. Âza olan Ali Çağdaş da İngilizce ve Rusça bildiğinden muhtarlıkta üç dilden de hizmet görülüyormuş. Burası yabancı diller merkezi gibi bir muhtarlık…

Muhtar da 2004’ten bu yana Mavişehir Mahallesi’nin muhtarlığını sürdürmekte.

****

Gün kısaydı ama biz zenginleştirmiştik 16 Ocak’ı.

O bilinen 16 Haziran 1904 ( James Joyce- ULYSSES) nasıl ki Dublin’de geçiyorsa, bizim 16 Ocak’ımız da Karşıyaka ve Çiğli’de geçiyordu.

Günü daha da zenginleştirmek için olsa gerek bu kez beni Mavişehir Balıkçı Barınağına götürdü Sevgili Sungur.

Bana Bozburun, Marmaris ya da Bodrum’un balıkçı köylerini duyumsatan bu şirin mekânda, ötüşen- uçuşan güvercin ve martıların arasında akşam çayını içerken ben bugünü nasıl özetlerimin hesabını yapıyordum. Bu arada İzmir Körfezinin kuşlarını da öğrenmiş oldum.

Karaboyunlu Batağan, Tepeli Pelikan, Bahri, Flamingo, Gümüş Martı, Sakar Meke, Yalı Çapkını, Akdeniz Martısı, Sumru, Karabatak, Karabaş Martı, Kara Gagalı Sumru…

Ornitolog değilsem de ornitolojiye merak saldım bayağı burada. Hele martılara ekmek atarken yaşadığım mutluluk daha bir başkaydı. Tek bir ekmek parçasını bile ıskalamadıklarına bir kez daha tanık olmuş oldum.

Kendi kendimi de sorguladım bu arada. Karşıyaka’da yaşayıp ta Balıkçı Barınağı’na hiç adım atmamak ayıp olmuyor mu diye.

Sait Faik burada yaşasaydı Mavişehir’in martıları, körfezin kuşları hikâye olarak karşımıza çıkacaktı. Yüzde yüz eminim bundan…

Şimdi meraktayım…

Buralarda yaşayıp da Sait Faik’i okumuş olanların aklına neden gelmez acaba balıkçı barınağında geçen iki saatin hikâyesini yazmak…

Barınaktaki onlarca balıkçıya üşenmeden Sait Faik’i anlatacağım bir gün.

Seveceklerinden hiç kuşkum yok!

Selam olsun arkadaşlara, dostlara, balıkçılara, martılara ve gökyüzüyle denize!