kâbus işte

bebeklerin sütünden

çocuğun okulda kemirdiği simitten

çalıp çalıp taşıyorlar masaya

ücretlinin alamadığı etten

üretenin yiyemediği meyveden

gazzeli’ye yok ekmekten

çok çok dağıtıyorlar tabaklara diyor

tığ gibi bir genç göçmen

-

doymaz kurtlar

asalaklar

oturuyorlar sömürge sofrasına

kibarlığı elden bırakmadan ama

ve asaletten asla ayrılmadan

çatal sol elde, bıçak sağ

ama eller

yine de yağ içinde

yağ

nazik bir hırsla ve hayretlik bir iştahla saldırıyorlar

yurtsuz yuvasız bıraktıklarının rızkına

-

boğazımda bir düğüm diyor genç sürgün

elimde sırça bir güğüm

dolduruyorum kadehlerine

sıkılmaktan sarhoş su olmuş bin bağ üzüm

kırılsın elim

ah kırılsın elim

-

açlıktan ölmeye bıraktıkları çocukların ülkesini

pay ediyorlar aralarında

biri diyor madenler benim

öbürü kumarhane benim

biri diyor ırmak benim

sahil de benim

biri diyor hava benim

öbürü su benim

-

bana dönüyorlar sonra

al götür ülkene

ve sakın gönderme bize

şu yurtsuz insanlar da senin

-

vuruyor masaya sırça güğümü

kırıyorum öfkeden diyor genç sürgün

bin parçaya bölünüp saçılıyor cam kırıkları

saplanıp kesiyor besili âdem elmalarını

yumuşak ve sarkık gıdıları

yutakları, gırtlakları

kâbus işte

-

öğreniyorum

korkunç ve güzel kanarmış

şu soyluların yaraları

-

şişelere doldurup fışkıran canlarını

besili çakal kanlarını

serum niyetine

gazzeli çocuklara götürüyorum

-

ardımda siren sesleri

asker polis bağrışları

tank uçak homurtuları

top atışları

bombalar

ve amansız çığlıklar

kan ter içinde uyanıyorum

-

sizde nasıl bilmem ama diyor sonra

yersiz yurtsuz genç göçmen

işte böyle

günden güne daha sertleşiyor

gündüz kâbuslarım

ve korkarım ki

ve sanki yarın

insanlıktan çıkana ben de insanlıktan çıkacağım