Konser-Gurbet-Nostalji

Dün (14 Şubat) akşam,
Sydney B.Brown Theatre’de, 
“Şarkılarla Yeşilçam Anıları” nostalji konserlerinin 2.’si
sunuldu.

Salon tıklım tıklım dolu…

Düzenleyen; Nuran ve benim uzun yıllar aralarında olmaktan onur duyduğumuz, (son iki yıldır zamanımızın çoğunu Türkiye’de geçirdiğimiz için artık seyircileri olduğumuz)
Avustralya Türk Müziği Topluluğu…

Topluluk, değerli müzisyenimiz Fikret Öztaş’ın yönetim ve şefliğinde,
başarılı etkinliklerle dolu 20 yılını geride bırakarak, çeyrek asra doğru uzanıyor…

Nostalji…
Yurt özlemiyle de bütünleşince, sanırım gurbette yaşayanlar açısından daha bir anlamlı…

Ne diyordu Nazım Hikmet,
memleket özlemini anlattığı,
‘Memleketimi Seviyorum’
şiirinde?

“Hiçbir şey gideremez iç  
 sıkıntımı
 Memleketimin şarkıları ve 
 tütünü gibi…”

‘Gurbet’ için Türk Dil Kurumu sözlüğüne baktım:
“Doğup yaşanılmış olan yerden uzak yer…
 Gariplik, yabancılık, yuvandan yurdundan uzak olma durumu…”

Kavafis ne diyordu ‘Kent’
şiirinde?

“Yeni ülkeler bulamayacaksın,
bulamayacaksın yeni denizler.
İzleyecek durmadan seni kent
Dolaşacaksın aynı sokaklarda.
Ve aynı mahallede yaşlanacaksın…”
(Çeviri: H.Millas-Ö.İnce)

İnsan niçin yurdundan ayrı yerde yaşar? 
Hiç kimse durduk yerde ülkesini terketmiyor…
Bu başka bir yazının konusu…

Nedeni ne olursa olsun,
geldiğin yeni ülkede; sağlık sorunlarını daha rahat çözüp daha sağlıklı yaşayabilir,
daha rahat ekonomik koşullarda daha huzurlu olabilir, ailen ve çocukların için bir gelecek kaygısı duymayabilirsin…

Bakıldığında herşey yolundadır…
Ama, yine de bir yanında hep bir sızı, bir hüzün hissedersin.
(Ya da benim için öyle.) 

Özsularını aldığın topraklardan ayrı yaşamanın sızısı…
Oralarda bıraktığın anıların sızısı…
Acıyı ve mutluluğu paylaştığın ailenden, dostlarından ayrı düşmenin sızısı…

Tamam, bugün teknolojik gelişmelerle bunlar önemli ölçüde giderildi.

Artık sevdiklerimizle görüntü konuşabiliyoruz.
(İlk geldiğimiz günlerde,
yazdırırsın, beklersin…
Aradığın evde telefon yoksa,
telefonu olan komşuyu arar,
sevdiklerini oraya çağırmalarını rica edersin…
Hiç unutmuyorum, ilk geldiğim günlerde bu telefonların dakikası o günün parasıyla 3 dolardı…)

Bugün, Türkiye’deki tüm kanalları seyredip, her şeyden haberimiz oluyor, tüm gazeteleri internetten okuyor, sosyal medyayı takip edebiliyoruz.
Hem de anında…
(Eskiden mi?
Yaklaşık 4-5 gün sonra gelebilen gazetelerin,
kasete çekilen film ya da 
proğramların satılıp kiralandığı dükkanlar…)

Hemen her yıl, ya da birkaç yılda bir Türkiye’ye gidilebiliyor… Uçak biletleri de geçmişe göre daha ucuz…
(Hatırlıyorum, eskiden 
10 yıl-20 yıl … Türkiye’ye gidemeyenler vardı…)

İşte bu ortamda;
içinde kendimizi bulduğumuz kültürü burada yaşatmak,
gelecek kuşaklara aktarmak,
geldiğimiz ülkenin kültürel zenginliğini yaşadığımız ülkede tanıtmak için;
duyarlı, yetenekli, o alanlarda birikimli özverili insanlar devreye girdiler…

Dilimizin unutulmaması için, eğitim dernekleri oluşturuldu.
Cumartesi Türk Okulları açıldı…
Toplum üyelerinin sorunlarının çözümüne yardımcı olmak için sosyal dayanışma dernekleri kuruldu…

Türkülerimizi, şarkılarımızı,
halk oyunlarımızı yaşatmak için kurumlar oluşturuldu.
Tiyatro dernekleri oyunlar sahnelediler…
Bu kurumların kimisi kısa, kimisi uzun ömürlü oldu…

Bunların içinde, ‘Avustralya Türk Müziği Topluluğu’
çok uzun süredir yaşayan ve her yıl daha da büyüyüp güçlenen saygın bir kuruluşumuz…

Etkinlikler düzenlemenin ötesinde, Fikret Öztaş hocamızın yönetiminde bir müzik okulu da uzun yıllardır, çocuklarımıza enstrüman ve ses dersleri veriyor.
(Bu öğrencilerden beşinin
oluşturduğu Mirage orkestra grubu, verdikleri küçük bir konserle geceye renk kattılar.)

Dün akşam sahnedeki orkestraya duygulanarak bakıyorum:

Önde,hemen hepsi daha çocukken girdikleri bu okuldan yetişmiş gençlerimiz.

Aralarında, piyanodaki Teoman’ımız gibi, Konservatuar öğrenimini başarıyla sürdürenleri de var…
Kemanlarda, Nurhan ve Demir’le birlikte,Türk müziğine ilgi duyup yetişen Demeil ve Maria…
Klarnet’te Francis, Flüt’te James…

Ve neredeyse kuruluşundan bu yana emek veren dostlar:
Org’da Müjdat, Ud’da Nilgün,
Bas Gitar’da Cemal ve
Vurmalı çalgılar da Şeref ve Kerem…

Arkalarında 22 kişiden oluşan, muhteşem solo ve korolarıyla bize harika bir gece yaşatan koristler… 

Ve bu gecenin bu kadar güzel geçmesinin diğer kahramanları…
Sunucumuzdan ekrandaki görüntüleri hazırlayan ve yansıtanımıza…
Video ve fotoğraf çekimi yapanlarımızdan, sahne yönetmenimize…
Biletleri ayarlayanımızdan,
kapı görevlilerimize…
Mutfak çalışanlarımızdan salon yöneticimize…
Özveriyle çalışanlar…

Dünkü konser bizi, tahta sandalyelerinde oturup,
beş dakika arada, satanların kapağını patlatarak açtıkları gazozumuzu içtiğimiz yazlık ya da kışlık sinema günlerine götürüverdi…

(filmleri bedava seyretme karşılığında, bir arkadaşımla birlikte, tenekeden yapılma ses yükselticisi ile mahallelerde, oynayacak filmleri duyuranın hemen arkasında, film afişlerinin yapıştırıldığı tanıtım tahtasını taşıdığımız günleri nasıl unutabilirim.)

Başkan Alev Güven’in şahsında Avustralya Türk Müziği Topluluğu’muza ve bu güzelliğin mimarı hocamız Fikret Öztaş’a, Sydney’de yaşayan bir toplum üyesi olarak yürekten teşekkür ederim…