Kabakum'da sıradışı bir kadın ve "Kuklalı Ev"

Dikili'de Kabakum Köyü'nde evleri restore ederek yeniden hayat veren bir kadın; Hülya Meder.  

Röportaj: Murat Solmaz
Fotoğraflar: Yakup Şahin

Eşiyle birlikte emekli olduktan sonra Karakum'a yerleşen Hülya Meder, 'Kuklalı Ev' adını verdiği evi adeta müzeye dönüştürmüş. El işlerine ve eski eşyalara değer verip onları toplayan Hülya Meder bu çalışmasıyla kadınların el emeklerini, dantellerini, oyalarını adeta hak ettikleri konuma getirmiş. 

Ajans Bakırçay Gazetesi olarak bizi Kuklalı Ev'de ağırlayan Hülya Meder ile keyifli bir röportaj gerçekleştirdik.

- Sizi tanıyabilir miyiz , Hülya Meder kimdir?

- Aslen Giresun, Şebinkarahisarlıyım.  Erzurum'da İşletme okudum. Denizli Çal'da bankada çalıştım. O yıllarda çevreden sandık çeyizleri, halı ve kilim toplamaya başladım. Evlerdeki sandık çeyizlerini takip etmeye başladım.

- Eski eşyaları ve sandık çeyizlerini toplama merakınız nasıl başladı?

- Sandık Çeyizleriyle başlamak istiyorum. Kadınlarımızın el emeği ile yaptıkları ürünler, ortaya koydukları sandık çeyizleri toplumda adeta değersiz görülüyordu. Fiyat anlamında da bir değere konmuyordu. Kadınlarımız emek veriyordu, onları saklıyordu, kendileri çok büyük değer veriyordu ama toplum maalesef görmezden geliyordu. Ben de onları toplamaya ve korumaya karar verdim. Çocukluğumdan beri kanaviçe, dantel, oyalara verilen emeği hep gözlemlemiştim. Eski eşyalar konusunda da şunu söyleyebilirim.  Toplayıcıyım ben, eskiye dair, antika olarak adlandırılan eşyalar zamanda bir yolculuk aynı zamanda.  Onları toplamaya ve koleksiyonunu yapmaya da karar verdim.

- Topladığınız sandık çeyizlerini ve eşyaları sergileme konusunda nasıl bir yol izlediniz?

- Topladıklarımız o kadar çok oldu ki, evimizin tamamında nerdeyse sergileme durumu ortaya çıktı. Ancak eşim, ODTÜ Koleksiyon Kulübü'nden Şener Bey, sergi yapmam için beni destelediler. Böylece 4 sergi açtım. Yörük çeyizleri, el emeği üzerineydi bu sergilerim.

- Sergileriniz sırasında sizin unutamadığınız ve size katkı sunan ne gibi gelişmeler oldu?

- İnsanların yaklaşımları olumluydu. Sergilerimi yaparken sandık çeyizlerini tanıtabilmek için araştırma yapmak durumundaydım. Bizzat Yörük köylerine giderek yerinde araştırmalar yaptım. Oyaların isimlerini, hikâyelerini dinledim. Bu benim için anlamlı bir tecrübeydi. Kendimi farklı bir dünyada buldum. Topladıklarımın ne anlamlar taşıdığını yerinde öğrenmiş oldum. Sergiye katılanlar; 'bizi çocukluğumuza götürdün' dediler. Keyifli bir zaman yolculuğuydu.

- Kuklalı Ev adını verdiğiniz bu doğayla iç içe evi biraz anlatır mısınız?

- Bu evin mobilyalarından eşyalarına ve duvarlarındaki fayanslar emeğimizle oldu. Bahçemizde yer alan diğer evler Roman evleri, onları onardık, dokusunu koruduk. Dünyanın çeşitli ülkelerinden gelen insanlar oldu. Kaldılar, çalıştılar bizimle. Unutulmaz anılarımız ve dostluklarımız oluştu. Ben birçok usta görüyorum, her iş elimden gelir diyorlar ama mutlaka bir yerinde eksik çıkıyor. Bende eğitimli biriyim, kurslarına katıldım, zaten elim yatkındı. Mobilya onarımından, alçı, sıva ve duvarlara fayans işlerine kadar birçok çalışmayı kendim üstlendim.

- Son olarak neler söylemek istersiniz?

- Buraya gelenlerin birçoğu 'bizler neleri çöpe atmışız' diyor. Bir daha geldiklerinde bir şeyler getiriyor. Yada getirmeyip kendi evlerinde bir değer veriyorlar. Eskiye dair birçok hatırayı taşıyan eşyaların kıymetini bilmeye başlıyor insanlar. Bunu görmek beni çok mutlu ediyor.