Gürol Tolunay; Bir İzmir Sevdalısı

Tarık Dursun, birileri durup yoluma soracak, biliyorum: “Ne bitmezmiş senin bu İzmir’in, hâlâ mı? Yazıyorsun, yazıyorsun” diye başlıyor “Gavur İzmir, Güzel İzmir” kitabına.

Gerçekten büyük yazarın İzmir sevgisi bir dağ gibi; Yasef’in Meyhanesi, Mumcu’ nun Kahvesi, Pasaport, Karşıyaka Bostanlısı ve kısacası bütün bir İzmir onun sevgi haritasında yerini almıştır.

Gürol Tolunay da İzmir’i anlata anlata bitiremeyenlerdendir; Basmane’de bir sokak, orada gördüğü bir kapı kolu, yakılmaya yüz tutmuş tarihi bir bina, kalıntılar, sokaklar, sokakta oynayan çocuklar; hatta şehrin merkezinin dışına taşıp Balçova Agememnon Kaplıcaları, Yarımada da olan bitenler… Ege Bölgesi…

Belediyeler, daha önce yapılıp da artık yapılmayan işler Hocanın hep radarındadır. Onları sevgiyle, araştırma tutkusu ve bitmeyen enerjisiyle kağıda döker.

Ve hemen paylaşır ki, okuyucu bunların farkına varsın, şehri şehir yapan dinamikleri tanısın.

Tarık Dursun kuşağıdır Gürol Hoca ikisi de İzmir tutkunudur.

Tarık Dursun edebiyatçı kimliği ile dostlukları, 'Kopuk Takımı' dediği arkadaşlarıyla yaşadıklarını okuyucuya anlatır, arka planda buram buram İzmir sevgisi kokar, bu yoğunluk sizi içine alır.

Gürol Hoca da anlattıklarıyla aynı yolun yolcusudur, bir fark aranacaksa, Tarık Dursun’da edebiyat dilinin incelikleri, Gürol Hoca da ise gazeteci dili hâkimdir; imge ve benzetmeyi daha az ve gördüklerini direk söyleyen ve hızla anlatan bir dil…

2000’li yılların başında Alsancak Kültür Merkezine Belediyenin Kültür Müdürlüğü taşındığı günden beri Gürol Tolunay’yı tanırım.

O günlerde "Şehir ve Başkan" dergisinin editörüydü, Atilla Sertel’in sahibi olduğu.

Yurdun her yanındaki yerel yönetim çalışmaları derginin ana konusuydu.

Başkanların hizmetleri, portreleri Hoca’ nın kalemiyle o dergide dile getirilirdi.

Sonra geçim ve iş gaileleri araya girdi Şehir ve Başkan kapandı, Sertel Milletvekili oldu.

Hocayı başka yerel yönetim temalı dergilerde gördüm, gene yazıyordu, yazıyordu…

Dört beş yıl önce olmalı, Hoca’ nın Seferihisar’ın mahallelerini anlattığı bir çalışması elime geçti. Mahallenin muhtarını, önde gelenlerini, önemli mekânlarını içeren az metinli çok fotoğraflı bir çalışmaydı.

Seferihisar’ın bütün mahalleri bu çalışmada anlatılıyordu.

Konak İlçemizde yaparız diye bu örnekten yararlanmak istedik ancak çeşitli nedenlerle olmadı.

 Çünkü Konak’ ta yüz on bir mahalle olması çalışmayı zorlaştırdı.

Dolayısıyla; şehir, belediye hizmetleri Hoca’ nın hep gündeminde olmuş, baktığı her yerde, her şeyde, iyi bir şehrin izini aramış. En azından yazdıklarından bunu anlıyoruz.

Şimdi 2020 yılında, aynı çizginin, onlarca yıla dayanan birikiminin devam ettiğini, bunca yıldan sonra da Tolunay’ ın heyecanından bir şey kaybetmediğini görebiliyoruz. Böyle olmasa herkesin Pandemiyi bahane edip evinde oturduğu bir sırada onlarca emek gerektiren bu yazılar yazılır mıydı?

Dileğimiz bu güzel enerjinin Gürol Hoca’ da çoğalarak artmasıdır. Çünkü hâlâ şehrin buna ihtiyacı var.

Not: Sevgili Gürol Hoca’nın bir inceliğini burada dile getirmesem yarım kalır, o da şu: benim Ajans Bakırçay adlı bir internet sitesinde haftalık yazılarım yayınlanıyor. O yazıları aynı zamanda Face’de taşıyorum daha çok okunsun diye.

Gene böyle bir yazıda Gürol Hoca kendi yorumunu Face’deki sekmeye değil, yazının yayınlandığı Ajans Bakırçay’a yapmış. Buradaki inceliğe, dayanışma duygusuna dikkatinizi çekmek isterim. Bu yüzden Tolunay’a bir kez daha teşekkür ediyorum.