İzmir'de olmanın keyfi...

Birbiri ardına sanat-kültür etkinlikleri.
Yetiş yetişebilirsen…

Dün akşam Çeşme Festivali, yaşayan bir efsanenin konseriyle açıldı:
Cezayir asıllı Fransız şarkıcı Enrico Macias…

85 yaşında…

Hafif bükülen beli,bazen titrediğini hissettiğim elleriyle kısa süren bir öksürük nöbetine tutulsa da (büyük bir alkış tufanı o nöbeti bastırdı) muhteşem sesi ve yorumuyla, iki kez de gitarıyla solo yaparak ara vermeksizin iki saate yakın sahnede kaldı.

Amfi tiyatro tıklım tıklım…
Ve ben ilk kez,
çevresindekilerin ya da bastonunun desteğiyle yürüseler de, özenli giyimleri ve makyajlarıyla dikkat çeken -yürekleri genç-bu kadar insanın bir konsere böylesine yoğun ilgi göstermesine tanık oluyordum.
Tüm konser boyunca da neredeyse şarkıların tümüne mırıldanarak eşlik ettiler….

Dededen toruna birlikte dinlenen kaç sanatçı vardır ki…

1961 yılında ülkesinden ayrılmak zorunda kaldığında,teknede bestelediği "Hoşçakal Ülkem" şarkısı, Türkiye’de yılın şarkısı seçilmiş,bir yıl sonra Türkiye’ye ilk gelişinde de bir günde üç konser vermişti…

O günden bugüne şarkılarını hem kendi sesinden hem de Türkçeye çevrilmiş sözleriyle Ajda’dan Yeliz’e, Alpay’dan Ertan Anapa’ya,Tanju Okan’dan Nilüfer’e, Seyyal Taner’e… birçok sanatçımızın sesinden dinledik….

Dün akşam sahnede de söylediği, “Hoşgör Sen”, “Çal Çingene”, “Hayaller Gerçek Olsa” ve diğer şarkılarını bizim kuşaktan bilmeyen var mı?..

Hangimiz, dün akşam amfi tiyatroda mırıldandığımız gibi “La Guitar”a, “Zingarella” ya eşlik etmedik ki…

Niçin sevdik?
Niçin sevdim?

Şarkılarının ana teması neydi?
Barış, Özgürlük, Eşitlik…

Tüm olumsuzluklara ve kötülüklere karşın geleceğin iyi olacağına inanç ve umut…

Nasıldı, “Enfant De Tous Pays” şarkısının sözleri:

“Bütün ülkenin çocukları
 Dünyamızın karanlıktan 
 çıkması için
 Sizin ellerinize güveneceğiz.
 Yeniden ışık görme 
 umudumuz
 Yaşama açılan 
 gözlerinizdedir…”

1997’de Birleşmiş Milletler tarafından ‘Barış Elçisi’ ilan edildi.

Ne diyordu?

"Ne savaş, ne terör ne de şiddet gezegenimizin problemlerini çözemeyecek.
Barış ve aşk gerek…"

Konser boyunca Türkiye’yi,
Türkleri sevdiğini birkaç kez yineledi.

Verdiği bir demeçte ne demişti?

“Ben Fransa’dan önce Türkiye’de meşhur oldum.
Gidemediğim ana vatanım Cezayir’in yerine gönlümde Türkiye’yi oturttum. Çünkü Türkler beni evlat edindiler…”

Enrico Macias’ın ataları, 1482 yılında İspanya’dan ayrılmak zorunda bırakılarak Cezayir’e yerleşen Sefarat Yahudilerinden…

"Atalarımın terk ettiği 
Endülüs'ü unutmamayı öğrenerek büyüdüm…" diyen Marcias, yaptığı Arap-Endülüs müziğini, "Bizler bu müziğe 'geleneğe uygun' anlamında 'maluf' diyorduk" diye tanımlıyor…

Atalarının Endülüs’ten ayrılmak zorunda kaldıkları gibi, Macias’da ülkesi Cezayir’i terk etmek zorunda kalınca bestelediği şarkıda ne diyordu?

"Ülkemi, evimi terk ettim.
 Güneşimi terk ettim.
 Mavi ülkemi terk ettim.
 Hayatım, hayatım manasız.
Sürünüyor…
İskeleden uzaklaştıran gemi…
Bir zincir çarptı suya
 Sanki bir kırbaç gibi…"

Memleketinden ayrılmak zorunda kalanların bu dizelerden etkilenmemesi mümkün mü…

Ni diyordu Nazım?

"Memleketim, memleketim,
memleketim…"

Ne güzel… Memleketimdeyim…

İzmir’de, Dario Moreno’nun yaşadığı evin bulunduğu, tarihi asansör sokağına girin.
İki köşede iki büst göreceksiniz…

Sokağın bir köşesindeki,
İzmir’de büyüyen, askerliğini Türk ordusunda yapan,
ölünceye kadar Türk pasaportu taşıyan ve -ailesi nedeniyle gerçekleşmese de- öldüğünde İzmir’e gömülmeyi vasiyet eden Dario Moreno’nun büstüne bir selam sarkıtın…

Bir selam da tam karşısındaki,
"Türkiye beni her zaman bağrına bastı, evlat edindi…" diyen, elindeki gitarıyla Enrico Macias’ın büstüne…

Amfi tiyatrodan ayrılırken artık gecenin serinliği kendini hissettirse de, Nuran’ın ve benim yüreğim sıcacıktı…