Ayın Şavkı

Geceyarısı aniden bir ışık denizinin içinde uyanıverdim.
Kocaman bir dolunay.

Şavkı da vurmuş denize,
olmuş iki ay…
Dolunay ve bir de onun suya vurup yansıyan parlak aydınlığı ile gece gece olmaktan çıkmış.
Kara da su da silme bir ışık seli…

Büyülü,gizemli bir ortamın içinde, gecenin sessizliğinde,
ışığının suyla dansını seyrediyorum.

Sanki doğa; dolunayla, ışıkla,
suyun karaya vuran şıpırtısı ile şiir yazıyor.

Şavkı yalnız suya vursa iyi,
yüreğime de vuruyor…
Sanki çekim gücüyle içimdeki duyguları da kabartıp yükselterek sürüklüyor…
Doğanın yazdığı şiiri içimde hissediyor, huzurla doluveriyorum.

İlk aklıma gelen, usta şair ve yazarımız Necati Cumalı’nın
güzelim öykü kitabının adı oluyor:
“Ay Büyürken Uyuyamam”.
Nasıl uyunur ki… Anıların içine yuvarlanıveriyorum…

Sonra da ardı ardına mırıldandığım türkü ve şiirler…

Yıllar yıllar önce.
Danimarka’da bir ada.
Yine dolunayın aydınlattığı bir akşamın serinliğinde,saygı ve sevgiyle andığım Behice Boran’ın etrafında çevrelenmiş, onun 
çok sevdiğini bildiğimiz türküye başlıyoruz hep bir ağızdan.
O da bize eşlik ediyor.
Biz anlaşmışcasına hep birden sustuğumuzda,
gecenin sessizliğinde artık yalnızca Behice Boran’ın yorgun,kısık sesi:

“Ay ışığı jandarmanın süngüsünü yakıyor
Mahpus yoldaş pencereden jandarmaya bakıyor.
…
Jandarma biz sosyalistiz,
dostuz yalnız biz sana
Kurtuluşun bizimledir, elini uzatsana…”

(Birkaç hafta sonra da onu sonsuzluğa uğurluyoruz .)

Yine Anadolu bozkırında,
karanlık bir gecede ay ışığı…
Yine saygı ve sevgiyle andığım Ruhi Su…
Ellerinde kelepçe…
Ve o günden miras şiiri:

“Hasan Dağı,Hasan Dağı
Eğil eğil, eğil bir bak
Sıkıyor zincir bileği
Jandarmada din iman yok…”

Urla’lı hemşehrim Necati Cumalı’nın ardından,İzmir Karşıyaka’lı hemşehrim canım şairimiz Şükran Kurdakul’un dizelerini mırıldanıyorum bu kez de:

“Acıların sütüyle büyüttüğüm umutlar
Mahpushane avlularında boy verdi.
Dolunay menekşelendi kirli kara camlarda
Her görüşte vurulduğumuz ana evren
Özgürlüğe boyadı saksıdaki çiçeği…”

Ve…

Şimdi acılarla boğuşan güzelim ülkemin,esaretten kurtuluşunun ve bağımsızlığının, Ulusal Kurtuluş Savaşı’mızın 
"Kuvayi Milleye Destanı"nı yazan büyük şairimiz Nazım Hikmet’imizin dizeleri:

"kadınlar
bizim kadınlarımız
şimdi ayın altında 
kağnıların ve hartuçların peşinde
harman yerine kehribar başlı sap çeker gibi 
aynı yürek ferahlığı,
aynı yorgun alışkanlık içindeydiler.
Ve onbeşlik şarapnelin çeliğinde 
ince boylu çocuklar uyuyordu.
Ve ayın altında kağnılar
yürüyordu Akşehir üstünden Afyon’a doğru…”

Mitoloji de, çok ve tek tanrılı dinler de ve felsefe de;
bilgi ve iyilik aydınlıkla, cehalet ve kötülük de karanlıkla tasvir edilmiyor mu?..

Kızı Persephone, Zeus’un oyunuyla Hades tarafından yeraltına kaçırılınca ne yaptı annesi Bereket Tanrıçası Demether? 
Doğayı kurutmadı mı?
Zeus ve Hades hatalarını anlarlar, Demether’le anlaşırlar. Persephone altı ay yeraltında kocasının yanında kalıp baharla birlikte annesine kavuşmak için aydınlığa yeryüzüne çıkar ve o anda başaklar boy verir, çiçekler açar, ortalığı bolluk bereket kaplar…

Ne yazıyordu Eski Ahit’in 'Yaradılış' bölümünde?
"Tanrı ışığın iyi olduğunu gördü ve onu karanlıktan  ayırdı…"

Karanlık gece bile dolunayla ışığa kesiyorsa…
'Güzel ve acılı' ülkemin içinden geçtiği karanlık günler de elbet aydınlığa kavuşacak…

Gecenin saat üçü.
Nuran yanımda derin uykuda.
Gökte dolunay, suda şavkı.
Ve ben o ışık denizinde bunları karalıyorum…